numen, pp. 109/[3840].
binumen (= ben numen). See bi-cumen, inf.
binumen, pp. See cumen, pp., ouercumen, inf., munen, inf.
cumen, inf.
munen, inf. 47/[1622];
numen, pp. 19/[634], 69/[2070], 61/[2128], 81/[2826], 87/[3066], 107/[3768], 118/[4160];
wunen, inf. 9/[306]. See nomen, numen, under-numen, sunen, s. pl., wunen, pp.
cumen, pres. pl.
numen, pp. 50/[1722].
cumen, pret. pl.