Lib. 3. Ode iii.
| Justum, et tenacem propositi virum Non civium ardor prava jubentium, Non vultus instantis tyranni Mente quatit solidâ, neque Auster, Dux inquieti turbidus Adriæ, Nec fulminantis magna Jovis manus: Si fractus illabatur orbis, Impavidum ferient ruinæ. Hâc arte Pollux, et vagus Hercules Innixus, arces attigit igneas: Quos inter Augustus recumbens Purpureo bibit ore nectar. Hâc te merentem, Bacche pater, tuæ Vexêre tigres, indocili jugum Collo trahentes: hâc Quirinus Martis equis Acheronta fugit. |
Translation.
| The upright man tenacious of design, Nor civil rage commanding acts malign, Nor tyrant's frown,1 in fierce career, Shakes in his firm resolve with fear: Nor Auster, restless Adria's stormy king, Nor Jove's strong hand upraised the bolt to wing. Should Heaven's burst vault sink on his head The wreck would strike him undismayed. Pollux, and wandering Hercules, sustained By arts like these, the starry summits gained, Mid whom reclining Cæsar sips Rich nectar with empurpled lips; Thee, Bacchus, thus deserving virtue's prize With yoke on neck indocile to the skies Thy tigers bore—thus Rhea's son On steeds of Mars 'scaped Acheron. |
1 Glance would perhaps be more expressive. Translator.
Lib. 2. Ode xvi. AD GROSPHUM.
| Otium Divos rogat in patenti Prensus Ægoeo, simul atra nubes Condidit Lunam, neque certa fulgent Sidera nautis; Otium bello furiosa Thrace, Otium Medi pharetrâ decori, Grosphe, non gemmis, neque purpura ve- nale, nec auro. Non enim gazæ, neque consularis Summovet lictor miseros tumultus Mentis, et curas laqueata circum Tecta volantes. Vivitur parvo bene, cui paternum Splendet in mensâ tenui salinum; Nec leves somnos timor aut Cupido Sordidus aufert. Quid brevi fortes jaculamur oevo Multa? quid terras alio calentes Sole mutamus? patriæ quis exul Se quoque fugit? Scandit æratas vitiosa naves Cura; nec turmas equitum relinquit, Ocior cervis, et agente nimbos Ocior Euro. Loetus in præsens animus, quod ultra est Oderit curare, et amara lento Temperet risu. Nihil est ab omni Parte beatum. Abstulit clarum cita mors Achillem: Longa Tithonum minuit senectus: Et mihi forsan, tibi quod negârit, Porriget hora. Te greges centum, Siculæque circum Mugiunt vaccoe; tibi tollit hinnitum Apta quadrigis equa: te bis Afro Murice tinctæ Vestiunt lanoe: mihi parva rura, et Spiritum Graioe tenuem Camenoe Parca non mendax dedit, et malignum Spernere Vulgus. |