Quod cuncti gens una sumus. Nec terminus unquam

Romanæ ditionis erit.'

[6] In the Roman jurisprudence, ius sacrum is a branch of ius publicum.

[7] Tertullian, writing circ. A.D. 200, says: 'Sed quid ego amplius de religione atque pietate Christiana in imperatorem quem necesse est suspiciamus ut eum quem Dominus noster elegerit. Et merito dixerim, noster est magis Cæsar, ut a nostro Deo constitutus.'—Apologet. cap. 34.

[8] See the book of Optatus, bishop of Milevis, Contra Donatistas. 'Non enim respublica est in ecclesia, sed ecclesia in republica, id est, in imperio Romano, cum super imperatorem non sit nisi solus Deus:' (p. 999 of vol. ii. of Migne's Patrologiæ Cursus completus.) The treatise of Optatus is full of interest, as shewing the growth of the idea of the visible Church, and of the primacy of Peter's chair, as constituting its centre and representing its unity.

[9] 'Addiderat consilium coercendi intra terminos imperii.'—Tac. Ann. i. 2.

[10] Tac. Ann. ii. 9.

[11] Stilicho, the bulwark of the Empire, seems to have been himself a Vandal by extraction.

[12] Of course not the consulship itself, but the ornamenta consularia.

[13] Jornandes, De Rebus Geticis, cap. 28.