[587]. Simeon of Durham says of Earl Eadulf, ‘qui postmodum, regnante Eadwardo, occisus est a Siwardo, qui post illum totius Northanhymbrorum provinciæ, hoc est, ab Humbra usque ad Tweodam suscepit comitatum.’ The Saxon Chronicle, however, says, under 1041, ‘In this year Harthecnut betrayed Earl Eadulf while under his safeguard, and he was then a belier of his pledge,’ and has no hint of Siward being concerned in his death, but mentions Earl Siward two years after, in the first year of King Eadward.

[588]. This is the combined account of the editions of the Chronicle.

[589]. A.D. 1054 Cath etir Albancho ocus Saxancho in artoitset moran do mileadaib.

[590]. 1054 Cath itir fhiru Albain et Saxanu itorcradar tri mile doferaib Albain et mile coleth di Saxanu im Dolfinn mac Finntuir.—An. Ult. The tract ‘Origo et Gesta Sivardi Ducis,’ printed in Langebek’s Scriptores, iii. p. 287, says of this expedition, ‘Exercitum congregavit, in subsidium Regis usque ad Dunde progrediens, ubi nunciatum fuit ei, quod homines sui de Northumbreland jam in eum et suos adeo insurrexerunt, quod Osbertum Bulax filium suum interfecerant. Comes autem reverti compulsus,’ etc. The tract is not of much authority. Other authorities state that Siward’s son was slain in the Scotch war.

[591].

‘Li quens Syward donc s’accordat

Al rei d’Escoce, u il alat,

Mais Macheden defuit la pes

De guerrier ne fist releis.

Mon. Hist. Brit. p. 825.