Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor,
Qui face Dardanios ferroque sequare colonos,
Nunc, olim, quocunque dabunt se tempore vires[660].
In her last moments she finds consolation in the great memories of her life—
Urbem praeclaram statui: mea moenia vidi:
Ulta virum, poenas inimico a fratre recepi:
Felix, heu! nimium felix, si litora tantum
Nunquam Dardaniae tetigissent nostra carinae[661].
Her latest prayer is that, even though no outward retribution overtake her betrayer, yet the bitterness of his own heart may be her avenger—
moriemur inultae,