Ubi quisque institerat, concidit crepitu: ibi nescio quis maxuma
Voce exclamat: 'Alcumena, adest auxilium, ne time:
Et tibi et tuis propitius caeli cultor advenit.
Exurgite' inquit 'qui terrore meo occidistis prae metu.'
Ut iacui, exurgo: ardere censui aedis: ita tum confulgebant[74].
Nor is there, perhaps, anywhere in ancient literature a nobler realisation of the virtue of womanhood than in the indignant vindication of herself by Alcmena,—
Non ego illam mihi dotem esse duco, quae dos dicitur,
Set pudicitiam et pudorem et sedatum cupidinem,
Deum metum et parentum amorem et cognatum concordiam,
Tibi morigera atque ut munifica sim bonis, prosim probis[75].