“Anno ab incarnacione domini Millesimo centissimo octauo et Anno regni gloriosi Regis Henrici octauo fundata est ecclesia Sancte Trinitatis infra Algate Londoñ per venerabilem Reginam Matildam uxorem Regis predicti, et Consilio sancti Archipresulis Anselmi data est dicta ecclesia Normanno Priori primo tocius regni Canonico. A quo tota Anglia Sancti Augustini Regula ornatur et habitu canonicali vestitur et congregatis ibidem fratribus augebatur in dicta ecclesia multitudo laudancium deum die ac nocte ita quod tota ciuitas delectabatur in aspectu eorum. In tantum quod anno ab incarnacione domini millesimo centesimo vicesimo quinto quidam burgenses Londonie ex illa antiqua nobilium militum Anglorum progenie, scilicet Radulfus filius Algodi Wulwardus le Doverisshe, Orgarus le Prude, Edwardus Upcornhill, Blackstanus et Alwynus cognatus eius, Ailwinus et Robertus fratur eius filii Leostani, Leostanus Aurifaber, et Wyzo filius eius, Hugo filius Wulgari, Algarus fecusenne (sic) Orgarus filius Deremanni, Osbertus Drinchewyn, Adelardus Hornewitesume (sic) conuenientes in capitulo ecclesie Christi que sita est infra muros eiusdem ciuitatis iuxta portam que nuncupatur Algata dederunt ipsi ecclesie et canonicis Deo seruientibus in ea totam terram et socam que dicebatur de Anglissh Cnithegilda urbis que muro adiacet foras eandem portam et protenditur usque in fluuium Thamesiam. Dederunt inquam suscipientes fraternitatem et participium beneficiorum loci illius per manum Normanni Prioris qui eos et predecessores suos in societatem super textum evangelii recepit. Et ut firma et inconutta (sic for inconcussa) staret hec eorum donacio cartam sancti Edwardi cum aliis cartis prescriptis quas inde habebant super altare optulerunt. Et deinde super ipsam terram seisiuerunt predictum priorem per ecclesiam sancti Botulphi que edificata est super eam et est ut aiunt capud ipsius terre. Hec omnia facta sunt coram hiis testibus Bernardo Priore de Dunstap’l, etc. etc. Miserunt ergo predicti donatores quendam exseipsis, Ordgarum scilicet le Prude, ad regem Henricum petentes ut ipse donacionem eorum concederet et confirmaret. Rex vero libenter concessit predictam socam et terram prefate ecclesie liberam et quietam ab omni servicio sicut elemosinam decet et cartam suam sequentem confirmauit.” (London and Middlesex, 1881, vol. v. pp. 477-478.)

The “soc” thus transferred was the right to administer justice, civil or criminal, to, and in respect of, the men or under-tenants of the Gild. The right, therefore, belonged henceforth to the Prior of the Convent who, when Portsoken became a Ward, was, ex officio, Alderman of that Ward.

It is very remarkable that writers on this conveyance have always, down to Mr. Round, assumed that the fifteen who constituted the Gild entered the Priory and assumed the vows of the Order.

The Latin words are, however, quite clear. I repeat them: “Dederunt, inquam, suscipientes fraternitatem et participium beneficiorum loci illius per manum Normanni Prioris qui eos et predecessores suos in societatem super textum evangelii recepit.”

That is:—

“Taking up the fraternity and share in the benefits of that place by the hand of Norman the Prior, who received them and their predecessors into the Society on the text of the Gospels.”

There was attached to every monastery a fraternity whose numbers were not limited: their duties were not defined: probably there were no duties except attendance once a year or so, and gifts to the House according to the power and means of the giver. At the hour of death the members put on the robe of the Order. The Gild, therefore, entered the Fraternity and obtained, by their gift of this land, all the benefits that the Fraternity would claim from its connection with the House for themselves and their predecessors.

Their predecessors could not enter the House; nor could they, since they were on exactly the same footing as their predecessors.

Round illustrates the point by a note:—

“Good instances in point are found in the Ramsey Cartulary where, in 1081, a benefactor to the abbey ‘suscepit e contra a domino abbate et ab omnibus fratribus plenam fraternitatem pro rēge Willelmo, et pro regina Matilda, et pro comite Roberto, et pro semetipso, et uxore sua, et filio qui ejus erit heres, et pro patre et matre ejus, ut sunt participes orationum, elemosinarum, et omnium beneficiorum ipsorum, sed et omnium fratrum sive monasteriorum a quibus societatem susceperunt in omnibus sicut ex ipsis.’ Better still is this parallel: ‘Reynaldus abbas, et totus fratrum conventus de Rameseya cunctis fratribus qui sunt apud Ferefeld in gilda, salutem in Christo. Volumus ut sciatis quod vobis nostram fraternitatem concessimus et communionem beneficii quam pro nobismet ipsis quotidie agimus, per Serlonem, qui vester fuit legatus ad nos, ut sitis participes in hoc et in futuro saeculo.’ The date of this transaction was about the same as that of the admission of the Cnihten Gild to a share in the ‘benefits’ of Holy Trinity; and the grant was similarly made in return for an endowment.” (The Commune of London.)