“Teng bunga satengteng,
Mudik sungei yang kadua;
Kalau suka berglang berchinchin,
Sorongkan kaki yang berdua.”
Bubohkan pula pĕrindu jerat, kata:—
“Rindu rindu rindang rindang,[87]
Sulasih tumboh di batu;
Dudok ’kau rindu, berjalan ’kau rindang,
Tonak kasih ka jerat aku.”
Kalau ’nak buang badi-nya rusa itu:—