ουδ’ ετ’ ωρωρει βοη, Ην μεν σιωπη; φθεγμα δ’ εξαιφνης τινος Θωυξεν αυτον, ὡστε παντας ορθιας Στησαι φοβω δεισαντας εξαιφνης τριχας. See the Œdip. Colon. of Sophocles. C.

[19]

The αηδων, or nightingale, for which Sophocles seems to have entertained a peculiar fondness. C.

[20]

Florimel. See Spenser, Leg. 4th. C.

[21]

Alluding to that beautiful fragment of Alcæus:

Εν μυρτου κλαδι το ξιφος φορησω, Hωσπερ Ἁρμοδιος κ’ Αριστογειτων, Ὁτε τον τυραννον κτανετην. Ισονομους τ’ Αθηνας εποιησατην. Φιλταθ’ Ἁρμοδι’ ου τι που τεθνηκας, Νησοις δ’ εν μακαρων σε φασιν ειναι, Ἱνα περ ποδωκης Αχιλευς, Τυδειδην τε φασιν Διομηδεα. Εν μυρτου κλαδι το ξιφος φορησω, Ωσπερ Ἁρμοδιος κ’ Αριστογειτων, Ὁτ’ Αθηναιης εν Θυσιαις Ανδρα τυραννον Ἱππαρχον εκαινετην. Αει σφων κλεος εσσεται κατ’ αιαν, Φιλταθ’ Ἁρμοδιε, κ’ Αριστογειτων, Ὁτι τον τυραννον κτανετον, Ισονομους τ’ Αθηνας εποιησατον.

[22]

Μη μη ταυτα λεγωμες, ἁ δακρυον ηγαγε Δηοι. Callimach. Ὑμνος εις Δημητρα. C.