IN SUBMERSIONEM NAVIGII, CUI GEORGIUS, REGALE NOMEN, INDITUM.
Plangimus fortes. Periere fortes,
Patrium propter periere littus
Bis quatèr centum; subitò sub alto
Æquore mersi.
Navis, innitens lateri, jacebat,
Malus ad summas trepidabat undas,
Cùm levis, funes quatiens, ad imum
Depulit aura.
Plangimus fortes. Nimis, heu, caducam
Fortibus vitam voluere parcæ,
Nec sinunt ultrà tibi nos recentes
Nectere laurus.
Magne, qui nomen, licèt incanorum,
Traditum ex multis atavis tulisti!
At tuos olim memorabit ævum
Omne triumphos.
Non hyems illos furibunda mersit,
Non mari in clauso scopuli latentes,
Fissa non rimis abies, nec atrox
Abstulit ensis.
Navitæ sed tum nimium jocosi
Voce fallebant hilari laborem,
Et quiescebat, calamoque dextram im-
pleverat heros.
Vos, quibus cordi est grave opus piumque,
Humidum ex alto spolium levate,
Et putrescentes sub aquis amicos
Reddite amicis!
Hi quidem (sic dîis placuit) fuere:
Sed ratis, nondùm putris, ire possit
Rursùs in bellum, Britonumque nomen
Tollere ad astra.
Let the reader, who wishes to impress on his mind a just idea of the variety and extent of Cowper's poetical powers, contrast this heroic ballad of exquisite pathos with his diverting history of John Gilpin!