Ισθ’ εν εμῳ κηπῳ, παντοσε καρποφαγος.
Ατρεμας εσθε, ξεινε, τα μεν κομαρα δροσοεντα,
Και συκους θερινους, πορφυρεοντε βοτρυν.
Αλλα ποθεις ταχ’ εκεινα τα μηλα (φερ’, ως καλον οζει)
Και ταδε σαυτῳ εχοις, σφηκας απωσαμενος.
Των δ’ αυ των κερασων περιφειδεο, πειναλεος περ,
Τηρησας γαρ εχω Φυλλιδι δωρα ταδε.
Ει δ’ αρα τωνδε φαγης, τοδε δεινοτατον σοι απειλω,
(Οιδα γαρ εν δαφναις τεκνα σα κευθομενα)
Ταυτα γε παντ’ αφελων, καλιης αμα, Φυλλιδι δωσω,