[41] Bernaldez, Reyes Católicos, MS., cap. 138.—Sismondi, Républiques Italiennes, tom. xii. pp. 192-194.—Garibay, Compendio, lib. 19, cap. 4.
[42] Oviedo, Quincuagenas, MS., bat. 1, quinc. 3, dial. 43.—Zurita, Hist. del Rey Hernando, lib. 1, cap. 43.—Bernaldez, Reyes Católicos, MS., cap. 138.—Giovio, Hist. sui Temporis, lib. 2, p. 46.—Lanuza, Historias, tom. i. lib. 1, cap. 6.
This appears from a letter of Martyr's, dated three months before the interview; in which he says, "Antonius Fonseca, vir equestris ordinis, et armis clarus, destinatus est orator, qui eum moneat, ne, priusquam de jure inter ipsum et Alfonsum regem Neapolitanum decernatur, ulterius procedat. Fert in mandatis Antonius Fonseca, ut Carolo capitulum id sonans ostendat, anteque ipsius oculos (si detrectaverit) pacti veteris chirographum laceret, atque indicat inimicitias." Opus Epist., epist. 144.
[43] Comines, Mémoires, liv. 7, chap. 16.—Villeneuve, Mémoires, apud Petitot, Collection des Mémoires, tom. xii., p. 260.—Ammirato, Istorie Florentine, tom. iii. lib. 26.—Summonte, Hist. di Napoli, tom. iii. lib. 6, cap. 1, 2.
[44] Giovio, Hist. sui Temporis, lib. 2, p. 55.—Giannone, Istoria di Napoli, lib. 29, cap. 1, 2.—André de la Vigne, Histoire de Charles VIII., (Paris, 1617,) p. 201.
[45] Giovio, Hist. sui Temporis, lib. 2, p. 56.—Guicciardini, Istoria, tom. i. pp. 86, 87.—Bembo, Istoria Viniziana, tom. i. lib. 2, p. 120— Zurita, Hist. del Rey Hernando, lib. 2, chap. 3, 5.—Comines, Mémoires, liv. 7, chap. 19.
[46] Guicciardini, Istoria, tom. i. lib. 2, p. 88.—Comines, Mémoires, liv. 7, chap. 20.—Bembo, Istoria Viniziana, tom. i. lib. 2, pp. 122, 123.—Daru, Hist. de Venise, tom. iii. pp. 255, 256.—Zurita, Hist. del Rey Hernando, lib. 2, cap. 5.
[47] Comines, Mémoires, p. 96.—Comines takes great credit to himself for his perspicacity in detecting the secret negotiations carried on at Venice against his master. According to Bembo, however, the affair was managed with such profound caution, as to escape his notice until it was officially announced by the doge himself; when he was so much astounded by the intelligence, that he was obliged to ask the secretary of the senate, who accompanied him home, the particulars of what the doge had said, as his ideas were so confused at the time, that he had not perfectly comprehended it. Istoria Viniziana, lib. 2, pp. 128, 129.