[6] Pollux, IX. 73, τὸ παλαιὸν δὲ τοῦτ’ ἦν Ἀθηναίοις νόμισμα καὶ ἐκαλεῖτο βοῦς, ὅτι βοῦν εἶχεν ἐντετυπωμένον. εἰδέναι δ’ αὐτὸ καὶ Ὅμηρον νομίζουσιν εἰπόντα ἑκατόμβοι’ ὲννεαβοίων.
[7] Cf. Aesch. Agam. 36; Theognis 815. Cp. τὰν ἀρετὰν καὶ τὰν σοφίαν νικᾶντι χελῶναι, a proverb (given by Pollux IX. 74) alluding to the Tortoise coins of Aegina; and Menander (Al. 1), παχὺς γὰρ ὗς ἔκειτ’ ἐπὶ στόμα.
[8] ἡ γλαῦξ ἐπὶ χαράγματος ἢ τετραδράχμου, ὡς Φιλόχορος· ἐκλήθη δὲ τὸ νόμισμα τὸ τετράδραχμον τότε [ἡ] γλαῦξ· ἦν γὰρ ἡ γλαῦξ ἐπίσημον καὶ πρόσωπον Ἀθηνᾶς, τῶν προτέρων διδράχμων ὄντων, ἐπίσημον δὲ βοῦν ἐχόντων.
[9] Plutarch, Solon, c. 15.
[10] Hultsch, Reliquiae Scriptorum Metrologicorum, I. 301, τὸ δὲ γαρ’ Ὁμήρῳ τάλαντον ἴσον ἐδύνατο τῷ μετὰ ταῦτα Δαρεικῷ. ἄγει δ’ οὖν τὸ χρυσοῦν τάλαντον Ἀττικὰς δραχμὰς β’, γράμματα ζ’, τετάρτας δηλαδὴ τεσσάρας.
[11] Iliad, XVIII. 507, 8,
κεῖτο δ’ ἄρ’ ἐν μέσσοισι δύω χρυσοῖο τάλαντα,
τῷ δόμεν, ὃς μετὰ τοῖσι δίκην ἰθύντατα εἴπῃ.
See [Appendix A] for a linguistic proof that the two talents were for the Judge.
[12] Ancient Law, p. 375.