[52] Mores Catholici, or Ages of Faith, viii. p. 247.
[53] Tenneman, viii. 460.
[54] If there were any doubt on this subject, we might refer to the writers who afterwards questioned the supremacy of Aristotle, and who with one voice assert that an infallible authority had been claimed for him. Thus Laurentius Valla: "Quo minus ferendi sunt recentes Peripatetici, qui nullius sectæ hominibus interdicunt libertate ab Aristotele dissentiendi, quasi sophos hic, non philosophus." Pref. in Dial. (Tenneman, ix. 29.) So Ludovicus Vives: "Sunt ex philosophis et ex theologis qui non solum quo Aristoteles pervenit extremum esse aiunt naturæ, sed quâ pervenit eam rectissimam esse omnium et certissimam in natura viam." (Tenneman, ix. 43.) We might urge too, the evasions practised by philosophical Reformers, through fear of the dogmatism to which they had to submit; for example, the protestation of Telesius at the end of the Proem to his work, De Rerum Natura: "Nec tamen, si quid eorum quæ nobis posita sunt, sacris literis, Catholicæve ecclesiæ decretis non cohæreat, tenendum id, quin penitus rejiciendum asseveramus contendimusque. Neque enim humana modo ratio quævis, sed ipse etiam sensus illis posthabendus, et si illis non congruat, abnegandus omnino et ipse etiam est sensus."
[55] Ages of Faith, viii. 247: to the author of which I am obliged for this quotation.
[56] Algazel. See Hist. Ind. Sc. b. iv. c. i.
[57] Tenneman, viii. 830.
[58] Degerando, iv. 535.
[59] Leibnitz's expressions are, (Op. t. vi. p. 16): "Quand j'étais jeune, je prenois quelque a l'Art de Lulle, mais je crus y entrevoir bien des défectuosités, dont j'ai dit quelque chose dans un petit Essai d'écolier intitulé De Arte Combinatoria, publié en 1666, et qui a été réimprimé après malgré moi. Mais comme je ne méprise rien facilement, excepté les arts divinatoires que ne sont que des tromperies toutes pures, j'ai trouvé quelque chose d'estimable encore dans l'Art de Lulle."
[60] Works, vii. 296.
[61] Fratris Rogeri Bacon, Ordinis Minorum, Opus Majus, ad Clementem Quartum, Pontificem Romanum, ex MS. Codice Dubliniensi cum aliis quibusdam collato, nunc primum edidit S. Jebb, M.D. Londini, 1733.