Te vetus haud vanis cumulavit laudibus aetas, 75

O fortunato conspicienda choro!

Haec nunc terra sinu nos detinet alma, proculque

A Patriae curis, anxietate domi.

Sic cepisse ferunt humanae oblivia curae

Quisquis Lethaeae pocula sumpsit aquae: 80

Sic semota sequi studiisque odiisque docebas

Otia discipulos, docte Epicure, tuos.

Sed non ulla dies grato sine sole, nec ullo

Fruge carens hortus tempore,[422] fronde nemus;[423]