I must now cease to comment upon this fascinating character, and proceed, without further delay, to the celebration of the amour of his descendant. Looney MacTwolter is well known to you, as you have frequently heard the identical ballad from the lips of Frederick Golightly. I shall therefore give you my promised translation of it, without note or preface. Give it a classical name—“an Eclogue,” or “an Idyll,” or “an Elegy,” or what you will.[Pg 96]
Ι.
Oh, whack! Cupid’s a mannikin,
Smack on my heart he hit me a polter;
Good lack, Judy O’Flannikin!
Dearly she loves nate Looney MacTwolter.
Judy’s my darling, my kisses she suffers;
She’s an heiress, that’s clear,
For her father sells beer;
He keeps the sign of the Cow and the Snuffers;
She’s so smart,
From my heart
I cannot bolt her.
Oh, whack, Judy O’Flannikin!
She is the girl for Looney MacTwolter.
II.
Oh, hone! good news I need a bit!
We’d correspond, but larning would choke her.
Mavrone!—I cannot read a bit;
Judy can’t tell a pen from a poker.
Judy’s so constant, I’ll never forsake her;
She’s true as the moon—
Only one afternoon
I caught her asleep with a humpbacked shoemaker.
She’s so smart, &c.
ά.
Ἀλαλη· τι μικρον ἐστι
βρεφος οὐλιον Κυθηρης,
ἐμε δ’ ἐγκρατει βελεμνῳ
προς καρδιαν ένυξεν.
ἀλαλη· τι φημ’; Ιουδιθ
ἀπο Φλαννικιν φιλεῖ με,
τον Λουνιαν φιλεῖ με,
τοκον εὐπρεπη Τυολτρου.
μελι και το νεκταρ ἀμον
ἀπαλη πεφυκ’ Ιουδιθ·
το δ’ ἐμον, χαριεσσα θυμῳ,
γλυκερον φιλημα πασχει.
ἐφανη δ’ ἀρ’, oὐκ ἀδηλως,
μεγαλου λαχουσα κληρου.
ὀ πατηρ γαρ, εὐ τοδ’ οιδα,
πομα κριθινον πιπρασκει.
ὑπο σημα δ’ ἡ καθηται
βοος ἡδε και πυραγρας.
Χαριεσσα δ’ ἡ πεφηνε·
τοσον, ὡς νιν οὑ δύναιμην
ἀπο καρδιας ἀπωσαι·
ἀλαλη· μαλιστ’ Ιουδιθ
ἀπο Φλαννικιν με τερπει,
τον Λουνιαν με τερπει,
τοκὸν εὺπρεπη Τυολτρου.
β’.
‘Οτοτοι· τι γραμμ’ ἀπ’ αὐτης
καλος ἀγγελος γενοιτ’ ἀν·
ἀποροισι δ’ ἀν πλοκαισιν
σοφια νιν ἀγχονωη.
‘Οτοτοι· τα γραμματ’ οὐδεις
ἐδιδαξε μ’, ἡ δ’ Ιουδιθ
γραφιδ’ οὐτι και σιδηρον
πυροσειστικον διεγνω·
μελι και το νεκταρ ἀμον
ἀπαλη πεφυκ’ Ιουδιθ·
οὐδ’ εὐφρονως ἐγωγε
καταλειψομαι ποτ’ αὐτην·[Pg 97]
ἐφανη γαρ, άς σεληνη,
παναληθινη νεανις·
ἀλλ’, ἑσπερας πεσουσης,
ἐληψαμην ποτ’ αὐτης
ὐποδεμνιας ξυνευνου
σκολιῳ γε βυρσοδεψῃ·