Adios I …! nupay no insinanac
daoatco á dicanto caniac malipat,
iti racsac oenno leddaang aoagannac
ta madadaanacto met quenca á umarayat.
Ng̃em amang̃an piman nagrigat
ti sumina ti cayan-ayat
ti arig á magudas
ti cacaisuna unay á biag.
VERSIÓN DE LA ANTERIOR.
. . . . . . . . . . . . . ¿Dónde ya están aquellas finezas?… Ya pasaron, porque te has alejado; pero no pienses que algun tiempo me he de olvidar de tí.—Considera si conviene que una flor que tenemos en las manos, se caiga y se marchite, conservando aun el rocío que la fecunda.—No tengo más remedio que consolarme; ¡ay I …! ya me muero de pesar; pero resignado, espero la muerte como motivo de alegría.—Al fin, te has alejado como deseabas, y yo, ¡qué puedo hacer! sólo te diré que acaso celebres como motivo de satisfacción mi muerte.—Aunque te has alejado de este Vigan, donde habian deslizado tus felices dias, no te olvides de este pueblo, de quiera llegues.—Pero ¡oh, corazón! ¡qué pesar el tuyo! Oh I …! ay de mi, por este tormento, con que me has cargado!.—¿Qué disgusto has recibido de mí, porque hubiste de alejar precisamente en mi ausencia?—Cuando he oido que habiais pasado por Sto. Domingo, donde estaba yo, no he podido articular palabra alguna y las lágrimas brotaron de mis ojos.—Basta ya, voy á terminar de escribir, porque mis lágrimas no cesan de manar al acordarme de tí.—Recibe mi estrecho abrazo á tu pecho que me abandonó por otro amor.—Adiós I …! aunque me hayas separado, te ruego que no te olvides de mi; y en tus alegrías y pesares, llámame, que estaré siempre dispuesto á ayudarte.—Pero ¡qué penoso el estar separado de su amante! pues parece que se vá á acabar mi única[54] vida.