(Concilium Parisiense quintum, anno 614.)
Se encarga á los sacerdotes la defensa de los manumitidos.
«Liberti quorumcumque ingenuorum a sacerdotibus defensentur, nec ad publicum ulterius revocentur. Quod si quis ausu temerario eos imprimere voluerit, aut ad publicum revocare, et admonitus per pontificem ad audientiam venire neglexerit, aut emendare quod perpetravit distulerit, communione privetur.» (Can. 5.)
(Concilium Toletanum tertium, anno 589.)
Se prescribe que los manumitidos recomendados á las iglesias sean protegidos por los obispos.
«De libertis autem id Dei praecipiunt sacerdotes, ut si qui ab episcopis facti sunt secundum modum quo canones antiqui dant licentiam, sint liberi; et tantum a patrocinio ecclesiae tam ipsi quam ab eis progeniti non recedant. Ab aliis quoque libertati traditi, et ecclesiis commendati, patrocinio episcopali tegantur, a principe hoc episcopus postulet.» (Can. 6.)
(Concilium Toletanum quartum, anno 633.)
Se manda que la Iglesia se encargue de defender la libertad y el peculio de los manumitidos recomendados á ella.
«Liberti qui a quibuscumque manumissi sunt, atque ecclesiae patrocinio commendati existunt, sicut regulae antiquorum patrum constituerunt, sacerdotali defensione a cuiuslibet insolentia protegantur; sive in statu libertatis eorum, seu in peculio quod habere noscuntur.» (Can. 72.)
(Concilium Agathense, anno 506.)