A quelques jours de là, je rencontrai l’un de mes amis, un littérateur, et je lui narrai l’histoire de M. D*** telle que je l’avais entendue.
—Eh bien! lui demandai-je en finissant: qu’en pensez-vous?
—Oui. C’est presque une nouvelle! me répondit-il après un silence.—Écrivez-la donc!
Je le regardai fixement.
—Oui, lui dis-je, maintenant je puis l’écrire: elle est complète.
L’INTERSIGNE
A Monsieur l’abbé Victor de Villiers de L’Isle-Adam.
«Attende, homo, quid fuisti ante ortum et quod eris usque ad occasum. Profectó fuit quod non eras. Posteà, de vili materia factus, in utero matris de sanguine menstruali nutritus, tunica tua fuit pellis secundina. Deindè, in vilissimo panno involutus, progressus es ad nos,—sic indutus et ornatus! Et non memor es quæ sit origo tua. Nihil est aliud homo quam sperma fœtidum, saccus stercorum, cibus vermium. Scientia, sapientia, ratio, sine Deo sicut nubes transeunt.»
Post hominem vermis: post vermem fœtor et horror;
Sic, in non hominem, vertitur omnis homo.
«Cur carnem tuam adornas et impinguas, quam, post paucos dies, vermes devoraturi sunt in sepulchro, animam, vero, tuam non adornas,—quæ Deo et Angelis ejus præsentenda est in Cœlis!»