Je dy de ceste Duchesse
Loise, dont la Richesse
Fondee en toute vertu
Monstre l'honeur admirable
De la grace incomparable
Dont son Esprit est vestu.
Si ay je bien ceste envie
Que quelque jour de ma vie
A Mauni vous me voyez,
Et que la sur la verdure
Alors que le Printemps dure
Mes joyeux Sonnetz oyez.
Ce sont Sonnetz Poetiques,
Et sentences heroiques,
Pour tout courroux appaiser,
Ou gist l'honeur de ma Dame,
Dont le nom tourné, sans blasme
Contient: Loy de se baiser.
Ce ne sera sans escrire
Quelque chose, pour bien rire,
Avec tous voz alliez,
De Boyssay tant estimable,
Et des Houlles honorable
N'y seront point oubliez.
Tandis celluy qui domine
Terre et Ciel, et illumine
Les Espris des ignorans
Permette à vostre noblesse
Que vous passiez en liesse
Du Facond Nestor les ans.
Ad illustrissimum virum dominum voscum Regium, supplicum libellorum magistrum de viris huiusce tempestatis illustribus, doctissimisque oratoribus, et clarissimis Philosophie professoribus, ac Poetis.
Epistola.
Nisi prudens illa ac optimis moribus instituta vetustas, virorum illustrium memoriam doctissimis scriptis commendasset, vir ornatissime, Platonis Philosophiam, Marci Tullii inimitabilem phrasim, Titi Livii ubertatem, Demosthenis fulmen in dicendo, atque alios complures gravissimos authores ignoraremus, quorum disciplina multum frugis, multúmque ornamenti posteris reliquit, Neque Deus optimus maximus Gallos adeo esse infelices concessit, ut illi clarissimis oratoribus, ac eloquentissimis Philosophie professoribus carerent, Inter quos Guilelmus Budeus à Francisco Galliarum Rege generosissimo educatus, perpetuum nominis sui splendorem posteritati commendavit, adeo claris codicibus in lucem emissis, ut eorum eruditionem nulla unquam etas deletura sit: Nunc vero sub invictissimo Francorum Principe Henrico, tanti nominis Rhetores, Poete ac Philosophi elucescunt, ut antiquioribus cedere nullo modo debeant. Quo sit honore afficiendus illustrissimus ille Gallandius, testatur magno cum applausu universa Lutetie civitas, Petrum Ramum, Regium eloquentie ac Philosophie Professorem ad Coelum effert eadem urbs, in qua supremus Regis Senatus constitutus est. Carpentarius, gymnasiarcha Burgundianus, erudictissimus vetustissimum Collegium suum ab omni Barbarie vindicat, ac admirabili eloquentia illustrissimum reddit, Salligneus in Hebraica Lingua, Greca, Latináque perfectissimus, quid sibi aliud nisi apud posteros immortale decus pollicetur? Omitto brevitatis caussa, multos Senatores doctissimos, qui iurisprudentie humaniores litteras maximo cum honore, coniunxerunt, Quod si de aulicis scribero licet, cuius existimationis esse debet Danesius ille Episcopus, Delphini Regis excellentissimus Preceptor, cuius orationes Ciceroniane elocutioni non cedunt? Neque cuiquam postponendum arbitror eruditissimum illum virum Hectorem, Lotharingi Principis Pedagogum, in quo non solum eloquentie claritas, sed syncere pietatis studium relucet, unde generosissimus Princeps optimum iudicium, maturúmque Consilium à teneris annis haurire affatin possit. Sed cum ii omnes veteribus eloquentie professoribus postponendi non sint, non video cur et Gallici Poete antiquis cedere debeant. Perpetuum splendoris sui specimen posteris reliquit Clemens Marotus, Sangelasius, Petrus Ronsardus, Ioachinus Bellaius, Olivarius Magnius, Maronis gravitatem, Nasonis eloquentiam, Petrarche inventionem redolent, Quod si divinum ingenium illorum, sacre scripture argumentum sibi aliquando proponat, ex eorum scriptis fructus Deo hominibúsque suavis, atque acceptissimus proditurus est, Te vero, vir optime, quo encomio efferam qui cum iurisprudentia eloquentiam coniunxisti? Nulla erit etas que virtutum tuarum splendorem delere possit, Neque unquam tua erga me merita ingrato silentio sum abrogaturus.
Bene vale.