STRĀMEN, ĭnis, n. Paille.
STRĀMENTUM, i, n. Paille, litière. Casæ stramentis tectæ. Somnus quiesque in stramentis erat.
STRANGŬLO, as, avi, atum, are, a. Serrer la gorge, étrangler. Syn. Faucibus premo, suffoco, ango, cervicem frango, obtorta gula jugulo. Usus: Patrem strangulavit.
STRANGŪRĬA, æ, f. Rétention d’urine. Syn. Disuria.
STRĂTĒGĒMA, ătis, n. Ruse de guerre, stratagème. Syn. Dolus militaris, inventum vel consilium callidum imperatoris.
STRĀTUM, i, n. Garniture de lit, couverture. Syn. Peristroma. Usus: Strata pulcherrima.
STRĒNŬĒ, Vivement, activement; bravement. Syn. Naviter, fortiter. Usus: Ædificat, agit strenue.
STRĒNŬUS, a, um, Actif, alerte, brave, vaillant. Syn. Ad labores impiger, manu promptus; qui dignos nobilitate sua, dignos rebus gestis spiritus capit; cui digna vetere gloria et majorum monumentis fortitudo inest; qui in armis rebusque gerendis magnam virtutem præstat. Usus: Vir erat strenuus et in periculis interritus. Cf. [Generosus].
STRĔPĬTŬS, ūs, m. Bruit, fracas. Syn. Sonitus, stridor. Epith. Forensis, ingens, reconditus. Phras. Ingens erat strepitus, le vacarme était grand. Cum horrendo fragore strepitus exstitit, editus est; ingens armorum strepitus ad cœlum ferebatur. Tumultuantium fremitus tantus erat, vox ut consulis obstrepentibus armis audiri non posset. Usus: Strepitu significare.
STRĔPO, is, ŭi, ere, n. et a. Murmurer, bourdonner, faire du tumulte. Syn. Rixor, jurgor. Usus: Cum Achivi inter se cœpissent strepere, les Grecs s’étant mis à murmurer entre eux.