SUSPECTUS, a, um, Suspect, soupçonné. Syn. Suspicionem præbens, in quo subest suspicio alicujus. Adv. Falso, vehementer. Phras. Suspectus erat de morte patri illata, il était soupçonné d’avoir donné la mort à son père. Mors parentis filium suspicione asperserat; opportunum parricidii crimini se fecit longo in patrem odio; suspicionem de se præbuit patris veneno sublati; in suspicionem venit de morte patris. Cf. [Suspicio]. Usus: Doleo me tibi negligentiæ nomine suspectum esse.
SUSPENDĬUM, ĭi, n. Action de se pendre, pendaison. Usus: Malorum remedium suspendio ac morte quærere.
SUSPENDO, is, di, sum, ere, a. Suspendre, pendre. Syn. Cervices frango, in crucem ago; suspendio vitam finio, collum in laqueum insero, collum laqueo obstringo, in laqueum induo. Usus: 1. Caput obnubito, arbori infelici suspendito, attache-le au poteau. 2. Interrumpo, retenir, arrêter, suspendre. Opus ita ædificatum ut suspendi non possit. Cf. [Suspensus].
SUSPENSĬO, ōnis, f. Suspension, interruption. Usus: Animi suspensio.
SUSPENSUS, a, um, Qui est en suspens, indécis, flottant; suspendu. Syn. Pendens, anceps, dubius, incertus, sollicitus. Adv. Diutius, graviter, valde. Phras. 1. Suspensus est, il fut pendu. In furcam actus, sublatus est; in crucem sublatus, actus est; suspendio necatus est; laqueo vitam finiit; ex arbore infelici pependit. Usus: 1. Suspensus ex trabe. 2. Sollicitus, dubius, incertus, incertain, inquiet. Metu suspensa civitas, perturbata seditionibus. Suspensum me jam diu et sollicitum tenes. Rerum exspectatione suspensi omnes et anxii. 3. Defixus, collocatus, certain. Suspensas aptasque a DEO habere vitæ rationes.
1. SUSPĬCĬO, is, spexi, spectum, ere, a. Regarder de bas en haut, lever les yeux, contempler. Syn. Aspicio. )( Despicio. Usus: 1. Cœlum, in cœlum suspicere, oculos attollere. 2. Veneror, miror, regarder avec respect, admiration, respecter. Eloquentiam virtutemque alicujus suspicere.
2. SUSPĬCĬO, ōnis, f. Soupçon, suspicion. Syn. Conjectura, opinio, metus. Epith. Abscondita, adversaria, atrocissima, cæca, certa, falsa, ficta, satis firma, indigna, maxima, minima quædam, pertenuis, propria, repentina, ridicula, similis, sollicita, subita, tanta, turpissima, vacua, pura, domestica, honesta, odiosa. Phras. 1. Multorum de illo, sed falsa suspicio est, bien des gens le soupçonnent, mais sans raison. Odiosæ quædam de eo suspiciones multorum insedere animos; multi odore quodam suspicionis afflati male de illo opinantur; hominibus ad suspicandum sagacissimis immerito suspectus est; multi sinistram falsamque de eo opinionem accepere; magna in illum suspicio confertur; gravi suspicione perstringitur; in gravi suspicione ponitur; in suspicionem sceleris, sed immerito, adductus, vocatus est; innocens in suspicionem multorum venit, cecidit, incidit. 2. Ne suspicio quidem fuit de illo, on ne le soupçonna même pas. Nulla vel levissima suspicione violatus erat; tam atrocis facti nulla vel suspicio ad illum pertinebat; ei suspicioni nec affinis erat; nulli vel levissimæ suspicioni in eo locus erat; nulla vel levissima suspicione aspersus erat; aberat longe a tam atrocis facti suspicione; longe remotus erat ab ea suspicione. 3. Vide ne cui suspicionem avaritiæ præbeas, prenez garde que qui que ce soit vous soupçonne d’avarice. Ne avaritæ suspicionem moveas, excites, des, præbeas; ne suspicioni huic locum vel materiam des; ne qua avaritiæ suspicio nascatur, exoriatur; ne qua avaritiæ suspicio in te resideat, consistat; ne qua avaritiæ suspicio in te convenire possit. 4. Fuge vel suspicionem avaritiæ, fuyez même le soupçon d’avarice. Avaritiæ vel suspicionem vita, a te depelle, minue, extenua; id age ut vel suspicionem avaritiæ a te propulses, dimoveas, removeas, tollas; a suspicione te liberes, vendices, exsolvas; delenda tibi vel suspicio avaritiæ, si qua in te residet. Cf. [Conjectura]. Usus: Suspicionem alicui facere, injicere, importare, faire soupçonner qqn. Suspiciones invalescunt, increbescunt; multa sunt, quæ eam suspicionem augeant vel confirment; suspicio in plures manat, le soupçon tombe sur plusieurs. Suspicionem de aliquo habeo; suspicio mihi de aliquo incidit, insidet, je soupçonne qqn. Venire, cadere, incidere, involvi in suspicionem, être enveloppé dans les soupçons. Suspicionem aliquam trahere, ducere, concevoir un soupçon. Abhorret a suspicione tam atrocis facti ætas innocens, on ne peut soupçonner d’un si grand crime cet âge innocent. Cf. [Suspectus].
SUSPĬCĬŌSĒ, De manière à éveiller les soupçons. Syn. Credibiliter, criminose.
SUSPĬCĬŌSUS, a, um, Qui fait naître, qui éveille les soupçons, suspect; qui conçoit des soupçons, soupçonneux. Syn. Suspicionem præbens et suspiciens. Usus: Durus et suspiciosus in suos. Te conscientia scelerum timidum facit ac suspiciosum. Quod adhuc est suspiciosum, res ipsa perspicuum faciet.
SUSPĬCOR, aris, atus sum, ari, d. a. Soupçonner, suspecter. Syn. Suspicionem habeo, ex re aliqua suspicionem duco, traho; suspicione attingo, assequor. Adv. Difficillime, injuriose, levissime, nihildum obscurius, plane, sceleste, temere, valde. Usus: De ejus scelere nihil suspicari poteramus. 2. Cogito, reputo, conjecturer, penser, pressentir. In DEO nec figuram, nec sensum suspicari licet. Cf. [Suspicio].