TEMPĔRANS, antis, omn. gen. Qui garde la mesure, modéré, retenu, réservé, tempérant. Syn. Continens, moderatus, qui ab omni libidine se continet. )( Libidinosus. Adv. Late, juste. Phras. Homo est temperantissimus, cet homme est très modéré. Ab omni cupiditate longe remotus; ab omni cupiditate alienus; omnis cupiditatis expers; vir est in quo rationis in libidinem aliosque non rectos animi impetus firma et moderata dominatio cernitur; qui rebus in omnibus certum habet vitæ modum; qui frugi hominis et temperantis fungitur officio; qui victu cultuque corporis parabili ad implenda naturæ desideria defungitur; vir est in quo cum modestia certat frugalitas; qui salubri victu cultuque moderato temperantissime agit, qui modum omnibus in rebus servat, adhibet, tenet, retinet, moderationem adhibet. Vir frugi et in omnibus vitæ partibus moderatus, plenus pudoris, plenus officii et religionis. Usus: An temperantem eum dices, qui in aliqua libidine se continuerit, in aliqua se effuderit? Appellerez-vous tempérant celui qui, se modérant dans une passion, s’abandonnera sans réserve à une autre? Cf. [Modestus], [Moderatus].
TEMPĔRANTER, Avec retenue, réserve. Usus: Si temperantius egisset.
TEMPĔRANTĬA, æ, f. Mesure, modération, tempérance. Syn. Modestia, moderatio, frugalitas, continentia. Usus: Temperantia moderatrix omnium commotionum, inimica libidinum, in prætermittendis voluptatibus cernitur. Temperantia, cupiditatum moderatio rationi obediens, animi motus regit. Temperantia est sedatio perturbationum animi, et rerum modus. Novi ego temperantiam et moderationem naturæ tuæ, je connais la mesure et la modération de ton caractère. Cf. [Moderatio].
TEMPĔRĀTĒ, Avec modération, retenue, réserve. Usus: Temperate agere.
TEMPĔRĀTĬO, ōnis, f. Proportion régulière, juste mesure, modération. Syn. Temperamentum, moderatio. Epith. Modica, sapiens, superior. Usus: Cœli, civitatis, juris temperatio, température, climat, organisation politique. Caloris temperatione semina oriuntur et augescunt. Sol, mens mundi et temperatio, le soleil, âme et lien de l’univers.
TEMPĔRĀTOR, ōris, m. Celui qui organise, qui dispose, qui règle. Usus: Temperator ille ac moderator hujus varietatis.
TEMPĔRĀTUS, a, um, Modéré, posé, calme, tempéré. Syn. Temperans, moderatus, modicus. )( Nimis incitatus. Adv. Utcumque. Usus: Temperati mores. Temperatis escis et potationibus uti. Oratio temperata numeris.
TEMPĔRO, as, avi, atum, are, a. et n. Diriger, régler, organiser, se modérer, se contenir. Syn. Moderor, rego, administro; temperationem facio, misceo. Phras. Vix mihi tempero, je puis à peine résister au désir de.... Vix comprimor quin, etc.; vix me teneo; vix me contineo quin; vix possum animum vincere, vix me cohibeo. Usus: Lycurgus rempublicam optimis institutis et legibus temperavit. Amara risu, victoriam clementia temperare, tempérer l’amertume par la gaieté, la victoire par la clémence. Ab injuria, a maleficio temperare. Vix sibi temperat quin. Cf. [Moderor], [Coerceo], [Cohibeo].
TEMPESTAS, ātis, i. Époque, temps; orage, tempête. Syn. Tempus, status cœli, æris constitutio; turbo, procella. Epith. Adversa, bona, calamitosa, civilis, horribilis, idonea, egregia; læta, sæva, serena, turbulenta, violenta, tetra, popularis, perfrigida. Phras. 1. Tempestas magna exorta est, une violente tempête s’est élevée. Coorta est tempestas maxima cum magno fragore tonitribusque; fœda tempestas cum grandine ac tonitribus cœlo dejecta est; tanta vis tempestatis, imbris ac turbinis ferebatur, ut nulla unquam dies turbulentior fuerit; fœda tempestas nimbo denso omnia operuit, mare exasperavit fluctibus, omnia permiscuit; ingens repente commota, concitata tempestas est; erumpebant venti, sævi exsistebant turbines, fluctus ejiciebantur maximi; multis imbribus et prope intolerabili tempestate vexabamur. Vento mixtus imber ferebatur in ora, ut jam spiritum prope intercludere, nec reciprocare animam sineret; tum vero ingenti sono cœlum strepere, et inter horrendos fragores micare ignes, donec effuso imbre creberrimaque grandine obruerentur omnia. Ab omni parte cœli emicabant fulgura, et nunc internitente luce, nunc condita, non oculos modo, sed etiam animos terrebant Erat prope continuus cœli fragor, et passim cadentium fulminum species visebatur, dum repente imber grandinem incutiens torrentis modo effunderetur. 2. In mari tempestas fœda exorta est, une tempête épouvantable régnait sur la mer. Spissæ se cœlo nubes intendebant, et quidquid lucis intermicabat, effusa caligine exstinctum est; tum inhorrescens mare paulatim levari, deinde acriori vento concitatum fluctus ciere, et inter se navigia collidere, ut scissis repente triremium vinculis ruere tabulata et cum ingenti fragore in profundum secum trahere quidquid erat vectorum, inciperent. Interea atro nubium globo effusa grando cum ingenti fragore cœli tonitribusque, ac fulminibus præstringentibus aciem oculorum, omne dehinc cœlum et mare in austrum cessit, qui immenso nubium tractu validus rapuit disjecitque naves. Vehemens primum ingruebat ventus, isque cum fulgetris et cœli fragore, tetraque ac minaci nubium vi, tum inhorrescens mare paulatim attolli majoresque in momenta ciere fluctus, qui violentis ab omni parte exasperati flatibus quassatæ jam navis in perniciem conspirabant. Tum vero non per gradus, ut solet, tempestas intumuit, sed direptus subito aer ita miscuit maria, ut artem mox a principio, et spem nautis eriperet. Coire paulatim nubes, sonare cœlum, micare ignes, ruere noctem videbamus; prœliabantur venti, surgebant undæ crebrisque fluctibus navem oppugnabant. Principio nigrescere ac condensari nubes, solis aspectus adimi; tenebris conduplicatis inhorrere omnia, ut cæca quadam nocte obsessi oppressique videremur; cœlum tonitribus dat mugitus ingentes, concursu conflictuque nubium fulgura et fulgetra ingeminant, atque in illa opaca caligine funestam nobis lucem præbent; glomerabant horrendam grandinem venti, imbresque densissimi, qui ad concitandum æquor sic incubuerant, ut illud ab imis sedibus eversuros putares; totum cœlum in mare descendere omniaque inter se elementa permisceri atque confundi crederes; volvebantur aquarum montes, crescebatque magis semper ac magis tempestas, et decumanis fluctibus, terribili procellæ fremitu navis latera feriebat. Immutata repente maris fides est, nam præter disturbatum procellis aerem et furentium ventorum violentiam, ex obliquo mare miscentem, etiam nubes, æstivis caloribus incensæ, inter se collidebantur, creberrimoque ruptæ tonitru, fragoribus aures, tumultu pontum ac cœlum, fulgurum jactu oculos animosque confundebant; cumque procella nimbos impelleret, nubes præcipiti ruina fractæ tam densis imbribus descendebant, ut torrentes ac nova quasi maria effundere viderentur. Usus: 1. Qua tempestate Græci florebant. 2. Turbo, procella, orage, tempête, intempérie. Imbres, nimbi, turbines cæteræque tempestates. Tempestate jactari, abripi, everti. 3. Transl. Ætumnæ, calamitas, tempus miserum, trouble, désastre, tempête, calamité, malheur. Tempestas in me coorta, commota, concitata est. Impendentem reipublicæ tempestatem dudum prospexi. Hac populi tempestate jactamur. Turbulentissimæ huic tempestati cedendum. Tempestate reipublicæ detineri, in portum rejici. Mutata sedataque hac reipublicæ tempestate. Tu procella patriæ, turbo ac tempestas pacis. 4. Æris ac temporis constitutio, cœli status, temps, température. Tempestatem idoneam nancisci, habere. Tempestate bona conscendere, solvere, navigare. Cf. [Serenus].
TEMPESTĪVĒ, A temps, à propos, au bon moment. Syn. Opportune, in tempore, mature, in loco, commodum, opportuno tempore, optima opportunitate.