VĬŎLENTĬA, æ, f. Emportement, violence, fougue. Syn. Vis, impetus, injuria. Epith. Effrenata. Usus: Si violentiæ impetu, si ejus furore opprimimur. Cf. [Vis].
VĬŎLENTUS, a, um, Violent, emporté; farouche, fier. Syn. Oui vim affert. Usus: Alicujus furentes et violenti impetus. Homo vehemens et violentus. Cf. [Vis].
VĬŎLO, as, avi, atum, are, a. Faire violence à, maltraiter; souiller, déshonorer. Syn. Lædo, offendo; polluo, macula afficio, religionem imminuo; vim affero, manus affero, infero, injicio; infringo. Adv. Impurissime, indignius, teterrime. Usus: Loca religiosa, amicitiam, parentes, leges violare, auctoritatem, decreta infringere et violare; fidem violare ac solvere. Corpus tantum est violatum, animus insons. Cf. [Lædo], [Offendo].
VĪPĔRA, æ, f. Vipère. Syn. Anguis. Epith. Venenata, pestifera.
VĪPĔRĪNUS, a, um, De vipère, de serpent. Usus: Morsu viperino periit.
VIR, vĭri, m. Homme. Phras. 1. Vir omni ex parte præclarus, homme de tout point remarquable. Vir omni laude insignis, excellens, præstans; omnibus, ut aiunt, numeris absolutus; in quo nihil ad summam virtutem, prudentiam, auctoritatem desideres; vir optimus, idem, et omni laudum genere insignis. 2. Vir in republica spectatissimus, homme très considéré dans l’État. Vir in republica maximis gravissimisque causis cognitus ac probatus; cujus est gravissima in republica auctoritas; in publica re versatissimus; multæ apud omnes existimationis; consilio rebusque gestis spectatissimus; qui omnes reipubl. partes probe tenet; tractandæ, administrandæ reipublicæ, si quisquam alius, peritus; cui plurimum tribuitur; cujus sententia pondus habet gravissimum. 3. Vir bonus ac dives, homme bon et riche. Vir cum virtutibus, tum fortuna satis ampla ornatus; vir integerrimus et ab opibus non imparatus; vir plenus officii, et opibus commode instructus; qui animi bonis abundat, nec fortunæ tamen bona desiderat; qui animi bona multa, nec pauca fortunæ possidet. Usus: Is vere vir putandus est, cujus animum nec prospera fortuna flatu suo efferet, nec adversa infringet, il mérite vraiment le nom d’homme celui que la prospérité ne peut enfler, ni l’infortune abattre. Vir optimus et homo doctissimus. Si pro patria mea ista virtus staret, virorum bonorum paucitatem non incusarem.
VĬRĔO, es, ere, n. Être vert ou verdoyant. Usus: Alia semper virent, alia hieme nudata, verno tempore frondescunt, d’autres sont toujours verts.
VĪRES, ĭum, f. pl. Forces du corps ou de l’âme. Syn. Vis, nervi, lacerti, robur. Phras. 1. Nondum satis virium habet, il n’a pas encore assez de forces. Nondum id est roboris ac nervorum; nondum ita firmus est corpus viribus; nondum id vigoris in corpore animoque est; nondum ita validus est; nondum ita convaluit, ita se confirmavit, ut par sit his conatibus. Adhuc sine nervis est; viribus adhuc necessariis caret; nondum ea facta est accessio virium quam res tanta postulat. 2. Omnes vires impendere, employer toutes ses forces. Nervos omnes contendere, intendere, adhibere; summa ope niti; nulli operæ parcere; toto pectore ad rem incumbere; operam omnem aliquo conferre. Usus: Nolim respublica tibi tantas vires dedisset. Experire eius vires. Pro viribus agere, selon ses forces, dans la mesure de ses forces. Omnibus opibus viribusque repugnare. Nimia contentione frangentur, deficient te vires tuæ, quas si amiseris, non facile revocabis. Cf. [Valetudo], [Robur].
VĬRESCO, is, ere, n. Devenir vert.
VIRGA, æ, f. Verge, baguette pour battre. Syn. Flagellum. Usus: Virgis ad necem cædere; acerrime concidere aliquem. Tergum virgis laceratum. Violata virgis corpora tribunorum.