CONTŬMĒLĬA, æ, f. Outrage, affront. Syn. Convitium, ignominia, injuria. Epith. Extrema ac miserrima, insignis et nova, maxima, quam minima, tanta. Contumeliæ gravissimæ, insatiabiles, maximæ, nefariæ, pertinaces, plurimæ, summæ. Phras. 1. Contumeliam illi fecit, il l’a outragé. Maledice et contumeliose multa in illum dixit; contumeliis illum oneravit; multa orationis acerbitate et iracundia usus est; asperrimis eum verbis accepit. Multo clamore et convitio illum jactavit, conscidit; omnibus probris oneravit; infandas contumelias in illum edidit; probrosis sermonibus absentem laceravit; quas non ad contumelias descendit homo improbe facetus? Quid non dictum ab illo cum contumelia? Quas non contumelias in illum jecit? Contumeliosissime illi maledixit; voces ab illo emissæ sane contumeliosæ; omnibus probris illum oneravit, laceravit; convitio, contumelia illum verberavit; contumeliam homini dixit, imposuit, intorsit sane gravissimam; contumeliis hominem operuit, vexavit atrocissimis; per obscœnam turpemque dictu contumeliam violavit, plaustra convitiorum in illum jactavit; linguam contumeliose in illum strinxit; contumeliam novo modo illi fecit. 2. Gravi contumelia affectus est, il a été violemment injurié. Gravem sustinuit, accepit, passus est contumeliam; frequenti senatus convitio verberatus est; laceratus probris; contumeliis verberatus; jactatus convitio ac clamore est; multa de illo maledice contumelioseque dicta sunt. Usus: In epistola tua multi aculei contumeliarum insunt. Ad contumelias descendere. In contumeliam vertere. Contumeliam accipere. A contumelia prohibere, tutum reddere. Cf. [Maledictum], [Convitium], [Injuria], [Probrum].
CONTŬMĒLĬŌSĒ, Outrageusement, injurieusement. Syn. Per contumeliam, injuriose. Usus: De absentibus maledice, contumeliose detrahendi causa dicere.
CONTŬMĒLĬŌSUS, a, um, Outrageux, injurieux. Syn. Injuriosus. Usus: Litteræ, oratio, voces in aliquem contumeliose emissæ. In edictis, in congressu contumeliosus. Cf. [Injuria].
CONTUNDO, is, ūdi, ūsum, ere, a. Écraser, broyer. Syn. Obtero, frango. Usus: 1. Uxorem lapidibus, et fustibus debilitavit; manus ictibus contudit. 2. Transl. Audaciam exultantis prædonis, sævitiam, impetum frangere et contundere, dompter, vaincre, briser. Calumniam obtrivit, et contudit. Animum contudi, et fortasse vici.
CONTURBĀTĬO, ōnis, f. Trouble (de l’âme, des idées). Usus: Conturbatio est metus excutiens cogitata.
CONTURBO, as, avi, atum, are, a. Troubler. Syn. Perturbo, confundo. Adv. Magnopere, mirifice, valde. Usus: 1. Multa conturbant animos specie utilitatis. Id me maxime conturbat, quod. Frequentia hominum conturbat et infirmat imaginum notas. 2. Decoquo, dissipo pecuniam domini, rationes perturbo, commisceo, brouiller, embrouiller; faire banqueroute. Num igitur conturbare oportebat? Servus postquam conturbasset, profugit.
CONTUS, i, m. Long bâton, perche. Syn. Sudes, seu hasta longior sine ferro.
CŌNUS, i, m. Cône. Figura metæ, vel pyramidis aut turbinis inversi. Usus: Conum, ais, et cylindrum, et pyramidem pulchriorem, quam sphæram videri.
CONVĂLESCO, is, lui, escere, n. Prendre des forces, se rétablir. Syn. Consanesco, valentior fio, e gravi morbo recreor, sanor, ex morbo evado, morbo defungor, valetudine emergo, morbo levor. Adv. Commodissime illico, impune ad perniciem, tardius. Usus: 1. Non omnes, qui curantur, convalescunt. Si fatum est convalescere e morbo, sine medico convalesces. 2. Transl. Cresco, augeor, croître, grandir, augmenter. Ut convalescere aliquando civitas et sanari posset. Cf. [Confirmo], [Valetudo], [Morbus].
CONVALLIS, is, f. Plaine fermée de tous côtés. Syn. Planities ex omni parte septa montibus. Usus: Roma in montibus et convallibus posita.