CORPŎRĔUS, a, um, Qui a un corps, corporel, matériel. Syn. Corporatus, concretus. Usus: Corporeum et aspectabile omne necesse est esse, quod natum est.
CORPŬLENTUS, a, um, Gros, gras, qui a de l’embonpoint. Syn. Obesi corporis homo. Cf. [Pinguis], [Abdomen].
CORPUS, ŏris, n. Corps. Epith. Ægrum, bene constitutum, caducum et infirmum, castum, clarum, debile, externum, extremum, figuratum, firmum, fragile, grave, illustre, immane, immortale, imperfectum, impudicissimum, impurum, incultum, horridum, ingens, integrum, insipiens, inviolatum, maternum, mortale, mutabile, obliquum, æquabile, sanctissimum, sanum, semiferum, vitiosum. Corpora aspera, hamata, uncinataque, solida ac individua, terrena concretaque, viva. Usus: 1. Corpus, quasi vas animi et quoddam receptaculum. Corpus exercendum et ita afficiendum est, ut obedire rationi possit in exequendis negotiis, et in labore tolerando. Corporis infirmitas et imbecillitas. Corpora recalescunt, confirmantur, allevantur, revocantur agitatione et exercitatione. E morbo vires et corpus amisi. Dandum est tempus corpori. Serviendum est corpori. Voluptates ad corpus pertinentes. Corpus vulgare, meretricium. 2. Transl. Corpus reipublicæ. Non modo partes, sed corpus reipublicæ curasti, prendre soin de la république tout entière. 3. Opus, volumen, volume; en parl. les œuvres complètes d’un auteur. Ex his modicum corpus confici posset. Corpus defensionis.
Corporis Christi festum, la Fête-Dieu. Dies, quem anniversario augustissimoque ritu, sanctissimo Christi Corpori sacrum voluit Ecclesia; qui sanctissimi Christi Corporis honoribus a majoribus dicatus est; quo omni apparatus genere, triumphalem plane in modum, augustissimum mysterium celebrat Christianus orbis.
CORPUSCŬLA, ōrum, n. pl. Petits corps, atomes. Epith. Levia, rotunda, angulata et curvata, et adunca. Usus: Democriti corpuscula quædam levia, alia aspera, rotunda alia, partim angulata, curvata quædam, et quasi adunca, ex his, etc.
CORRĀDO, is, rāsi, rāsum, ere, a. Râfler, faire main basse sur. Usus: Illi, credo, hæc pecunia corraditur.
CORRECTĬO, ōnis, f. Correction, réforme. Syn. Temperatio, emendatio. Usus: Correctionem alicui adhibere. Hæc est veteris Philosophiæ correctio et emendatio. Cf. [Emendatio], [Reprehendo], [Corrigo].
CORRECTOR, ōris, m. Censeur, réformateur. Syn. Censor, emendator. Usus: Corrector et emendator civitatis.
CORRĒPO, is, psi, ere, n. Se glisser, s’introduire. Syn. Irrepo.
CORRĬGĬA, æ, f. Courroie (de soulier). Syn. Lorus seu cingulus e corio factus. Pedis offensio et corrigiæ abruptio erit cavenda.