DĒVĔHO, is, vexi, vectum, ere, a. Voiturer, transporter. Syn. Veho. Usus: Veliam devectus Brutum vidi.
DĒVĔNĬO, is, vēni, ventum, ire, a. Aller, se rendre, arriver. Syn. Venio, pervenio. Adv. Necessario. Usus: In qualem fortunam deveni? Nolebam has litteras in alienas manus devenire. Cf. [Venio].
DĒVĒXUS, a, um, Qui penche, incliné. Deflexus, inclinatus. Usus: Ætas devexa ad otium. Sol paulum a meridie devexus.
DĒVINCĬO, is, vinxi, vinctum, ire, a. Lier, attacher. Syn. Obstringo, obligo, demereor, concilio; constringo, alligo, comprehendo. Phras. Beneficio illum mihi devinxi, je me le suis attaché par des bienfaits. Voluntatem ejus beneficiis mihi conciliavi; beneficio hominem mihi adjunxi; beneficio gratiam ejus emi; officio et beneficio hominem comprehendi; liberalitate et officio devinctum teneo; beneficio meum feci. Cf. [Concilio], [Demereor], [Adjungo], [Amicitia]. Usus: Eum mihi fœdere, cautione omni et execratione devinxi. Beneficiis aliquem, suavitate sermonis, consuetudine, affinitate sibi devincire. Hic maximo se scelere devinxit. Fœderibus etiam cum hoste fides devincitur. Largitione aliquem, vinculis, liberalitate, officiis devinctum tenere. Cf. [Obligo], [Obligatus], [Obsequor].
DĒVINCO, is, vīci, victum, ere, a. Vaincre complètement. Syn. Vinco, supero. Usus: Duillius Pœnos classe devicit. Cf. [Vinco].
DĒVĪTĀTĬO, ōnis, f. Action d’éviter, d’esquiver. Syn. Fuga, vitatio. Epith. Facilior et exploratior.
DĒVĪTO, as, avi, atum, are, a. Éviter, échapper à. Syn. Vito. Usus: Procellam temporis devitavit. Putat se a me devitari. Dolorem devitare. Cf. [Vito].
DĒVĬUS, a, um, Écarté, éloigné, détourné. Syn. Qui de recta via deflexit, a via remotus, alienus, aversus. Usus: Itineribus deviis profectus. Homo amentissimus, omnibus consiliis præceps et devius. Oppidum devium.
DĒVŎCO, as, avi, atum, are, a. Appeler, faire descendre. Syn. Voco, revoco. Usus: Ad triumphum, ad gloriam te devocant. Socrates primus Philosophiam e cœlo devocavit. In suspicionem devocari. Cf. [Avoco].
DĒVŎLO, as, avi, atum, are, n. S’envoler, s’enfuir; passer rapidement (d’un objet à un autre). Syn. Avolo, diffugio. Usus: Ab una amicitia ad aliam devolas. Simul ut fortuna defluxit, amici devolant. De tribunali in forum devolat prætor.