DĪGRĔDĬOR, eris, gressus sum, gredi, d. Se séparer, s’éloigner, s’en aller. Syn. Declino, discedo, deflecto; aberro a via, proposito diverto. Adv. Longius, parumper, paululum. Usus: Sed ad id, unde digressi sumus, redeamus. Longius, quam voluntas fuit, a proposito digressa est oratio. Cf. [Aberro].
DĪGRESSĬO, ōnis, f. Départ, séparation; digression. Syn. Declinatio. Epith. Acerba et misera, non longa, perjucunda, superior. Phras. Cavenda est nimia digressio in oratione, dans un discours, il faut éviter les trop longues digressions. Danda est opera, ut unde aberrare cœperit, revocetur oratio; ne plus justo ab rerum ordine declinet; ne alio longius excedat, effundatur; ne alio longius auferatur; ne liberius latiusque procedat. Usus: Miserior fuit congressio, quam digressio nostra. Digressio a proposita oratione.
DĪGRESSŬS, ūs, m. Départ, séparation. Syn. Digressio, discessus. )( Congressio, congressus.
DĪJŪDĬCĀTĬO, ōnis, f. Jugement, sentence. Syn. Disceptatio, judicium, deliberatio. Usus: Ista quidem magna dijudicatio est.
DĪJŪDĬCO, as, avi, atum, are, a. Juger, régler; discerner. Syn. Discerno, distinguo, discepto. Adv. Callide, diligenter, sero. Usus: Verbis controversias, non æquitate dijudicas. Non facile dijudicatur verus amor, et fictus. Cf. [Distinguo].
DĪJUNGO, is, junxi, junctum, ere, a. Détacher, désunir. Syn. Disjungo. Adv. Longius, facile, sæpe. Usus: Dijungere me ab illo volo. Cf. [Separo].
DĪLĀBOR, eris, lapsus sum, labi, d. S’écouler, se dissiper. Syn. Diffugio, diffluo. Adv. Male, rapide. Usus: Fluvius rapide dilapsus. Vide, ne ea res memoria dilabatur. Dilapsa fortuna amici devolant; vectigalia, fides, vires reipublicæ dilabuntur. Cf. [Abeo], [Labor].
DĪLĂCĔRO, as, avi, atum, are, a. Déchirer, mettre en pièces. Syn. Lacero. Usus: Distractione humanorum animorum discerpi et dilacerari demum.
DĪLĂNĬO, as, avi, atum, are, a. Déchirer, mettre en pièces. Syn. Lanio. Usus: Cadaver canibus dilaniandum objicere.