ĒLŎGĬUM, ii, n. Sentence; épitaphe. Syn. Dictum, seu sententia laudem alicujus, vel aliud quidpiam declarans. Epith. Censorium, unicum. Usus: Quid ipsa sepulcrorum monumenta, quid elogia admonent, nisi nos morituros? Solonis elogium.
ĒLŎQUENS, entis, gen. com. Éloquent. Syn. Rhetor, copiosus ad dicendum; copiose, sapienterque dicens; in dicendo suavis, ornatus; non infans. Adv. Perfecte. Phras. Vir est admodum eloquens, cet homme est très éloquent. Divinus in dicendo; perfectus in dicendo et perpolitus; dicendi gloria præstans, disertissimus; ad dicendum paratissimus; omnibus vel naturæ, vel doctrinæ præsidiis ad dicendum paratus; ea facundia, ut nemo lingua promptior in civitate haberetur; vir acer, nec infacundus, celebratæ eloquentiæ; claræ vir facundiæ. Multum dicendo valet; multum eloquentia valet; magnam oris commendationem habet, cui resistere nemo possit; dicendi veneres habet summas, principatum eloquentiæ tenet; juris ac eloquentiæ consultus est; cujus eloquentiam curia nulla capit; florentis homo facundiæ; vir, qui mentis suæ cogitata eloquenter, copiose, eleganter explicet, efferat, enuntiet; qui afficiat audientium animos multa suavitate; qui de quacumque re apte, prudenter, explicate, abundanter, illuminate, numeroseque dicat, disserat. Cf. [Eloquentia]. Usus: Is est eloquens, qui possit humilia subtiliter, magna graviter, mediocria temperate dicere. Cf. [Moveo].
ĒLŎQUENTĬA, æ, f. Éloquence, talent de la parole. Syn. Eloquendi vis, dicendi gravitas et copia, summa copia et singularis facultas dicendi, divinum atque incredibile genus orationis, copiose loquens sapientia. )( Infantia. Epith. Abundans sermonibus, verbis, accommodatior ad motus animorum et ad vulgi sensum, admirabilis, artificiosa, brevis, comes pacis sociaque otii et quasi alumna quædam constituta civitatis, excellens, forensis, inanis quædam et puerilis, incredibilis, justa, laudabilis, magna, major, mediocris, orba, perfecta, popularis, præclara, præstabilis, res una omnium difficillima, sapientia loquendi, summa, uberior atque latior, vera et absoluta, universa. Phras. Qui vult sibi eloquentiam comparare, Ciceronem legat, celui qui veut devenir éloquent doit lire Cicéron. Qui eloquentia valere, præstare, excellere cupit; qui orationis divitiis abundare; qui concinne, apposite, singulari eloquentia mentis suæ cogitata vult explicare; qui cum Pericle fulgurare, tonare, permiscere omnia, operam det Ciceroni. Qui non tenui dicendi vena aridus fluere, sed ingenti late copia, torrentis more redundare cupit; qui suavi et conspersa quasi verborum sententiarumque floribus oratione vult placere; qui acutis, conceptisque ingeniose sententiis auditorem excitare; qui agere rapereque obnitentes quantumvis animos in quamvis partem cupit; qui tenere dicendo animos; qui obfirmatos frangere et expugnare; qui ardentes flagrantesque restinguere, frigidos ac remissos subjectis veluti facibus inflammare; qui impellere inertes ac desides, præfervidos contra ac confidentes orando coercere; qui verbis allicere, pertrahere, movere, commovere, flectere; qui afficere audientium animos ac delectare; qui ab audientibus benevolentiam et attentionem venari, captare, elicere; qui eos, apud quos dicit, attentos, dociles et benevolos sibi vult reddere; qui de re quacunque eloquenter, ornate, numeroseque rebus ac verbis vult dicere, is, velim, existimet sibi Ciceronis lectionem non tam utilem, quam necessariam. Cf. [Oratio], [Moveo].
ĒLŎQUENTER, Avec éloquence. Syn. Diserte, eleganter.
ĒLŎQUĬUM, ii, n. Langage, parole, discours. Syn. Sermo. Usus: Dulci ac blando eloquio amicum solatur.
ĒLŎQUOR, eris, lŏcūtus sum, loqui, d. Parler, s’énoncer, exprimer. Syn. Dico, effero, enuntio, exprimo. Adv. Composite, copiose, ornate, polite, præclare, prudenter. Usus: Præclare eloqui cogitata mentis. Multi præclare sentiunt, nec id, quod sentiunt, polite eloqui possunt. Cf. [Effero].
ĒLŪCĔO, es, luxi, ere, n. Luire, briller. Syn. Appareo, exsto, emineo, excello, vigeo. Adv. Densius, rarius. Usus: In ipso joco aliquid probi ingenii elucet. Amicitia magis elucet inter æquales. Tenuitas tua magis occultatur, magis elucet. Nemo eloquentiæ studet, nisi in foro eluceat. Cf. [Appareo], [Emineo].
ĒLUCTOR, aris, tātus sum, ari, d. Sortir avec effort, se faire jour avec peine. Usus: E tot tamque validis manibus, e quibus eluctandum erat, sese eripuit. Cf. [Evado].
ĒLŪCŪBROR, aris, atus sum, ari, d. Travailler avec soin à, faire à force de veilles. Syn. Elaboro, excudo. Usus: Epistolam elucubratus sum. Elucubrata oratio.