EXPRĪMO, is, pressi, pressum, ere, a. Exprimer, exposer. Syn. Expono, eloquor, oratione complector, declaro, imitor, effingo. )( Obscuro. Adv. Amplius, breviter, diligenter, late, necessario, subtiliter, planius, præclare, putidius, facilius. Phras. Exprimere non possum quæ sentio, je ne puis exprimer ce que je ressens. Mentis cogitata, animi sensa, sensus animi explicare; sermone depromere; oratione concipere, exsequi, efferre non possum. Exprimendis animi sensibus omnis impar est oratio; oratio non sufficit; verba desunt; non suppetunt; evolvere mentis cogitata non satis possum. Oratione mentem assequi, æquare, exprimere nequeo. Verbo satis digno, ut velim maxime, appellari ea res non potest. Usus: 1. Exprimere similitudinem, mores, vultum alicujus dictione. Aliquem imitando effingere et exprimere. Expressa et polita effigies. Expressum et illustre exemplum. Sonus nec expressus, nec oppressus. 2. Aufero, extorqueo, cum labore obtineo, arracher, obtenir par force. Nummulos aliquot, vide, ut ab illis exprimas. Risum alicui, vel gemitum exprimere. Vitam exprimere tormentis. Cf. [Extorqueo], [Aufero].
EXPRŎBRĀTĬO, ōnis, f. Reproche, blâme. Usus: Hæc commemoratio quasi exprobratio est immemoris beneficii.
EXPRŎBRO, as, avi, atum, are, a. Reprocher. Syn. Objicio, probro; vitio, culpæ do, verto. Phras. Nihil tibi unquam exprobraxi, je ne vous ai jamais rien reproché. Nullum tibi probrum objectavi, objeci; non in calamitate insultavi, nec adversam fortunam objeci. Nullum tibi probrum intuli, impegi, inussi. Nunquam vecordiam tuam culpavi; vitio et culpæ dedi. Nullum in te exprobrationis telum ejeci; nihil in te criminis congessi. Non vecordiam probris increpui. Nihil in te criminis, nec mea in te merita commemoravi; nullum in te probrum jeci. Cf. [Objicio], [Culpa]. Usus: Exprobrare languorem alicui. Odiosum hominum genus officia exprobrantium.
EXPRŌMO, is, prompsi, promptum, ere, a. Montrer, manifester. Syn. Profero, expono. )( Occulto. Adv. Audacius. Usus: Odium, crudelitatem suam expromere. Leges, sententiam suam expromere. Causa hæc est, in qua omnis vis eloquentiæ possit expromi. Cf. [Profero].
EXPUGNĀTOR, ōris, m. Celui qui a pris d’assaut. Usus: Urbis expugnator. Pudicitiæ expugnator.
EXPUGNĀTĬO, ōnis, f. Prise d’assaut. Epith. Luctuosa fani alicujus et acerba, clara apud omnes, hostilis. Usus: Nocturnæ expugnationes.
EXPUGNO, as, avi, atum, are, a. Prendre de vive force. Syn. Vi capio. Usus: Sperabat, se ejus adolescentiam et fortunas expugnare posse. Sapientis animus nunquam vincitur, aut expugnatur. Cf. [Urbem capio].
EXPULSĬO, ōnis, f. Expulsion. Usus: Expulsiones vicinorum.
EXPULSOR, ōris, m. Celui qui chasse. Usus: Iste bonorum possessor, expulsor, direptor.
EXPULTRIX, īcis, f. Celle qui chasse. Usus: Philosophia expultrix scelerum.