FLUCTŬS, ūs, m. Flot, vague. Syn. Unda, procella. Epith. Fluctus cani, magni, maximi, præsentes, sedati. Usus: Jactari, allui fluctibus. Fortunam tanquam fluctus a saxo frangi oportet. Sedatis reipublicæ fluctibus, et tempestate communita. Omnes tempestates et procellas in illo concionum fluctu subire. Motus, agitatio, fremitus fluctuum, et undarum sævientium fragor.
FLŬĬTO, as, avi, atum, are, n. Couler, flotter; être flottant, irrésolu. Syn. Fluctuo. Adv. Immoderate. Usus: Reipublicæ navis ereptis senatui gubernaculis fluitans in alto, tempestatibusque seditionum.
FLŪMEN, ĭnis, n. Cours d’eau, fleuve, rivière. Syn. Fluvius, amnis, profluens. Epith. Aureum, frigidius, illustre, magnum, maximum, publicum, universum. Phras. 1. Flumen profundum est, le fleuve est profond. Fluvius est profundo alveo; agit undas magna vi ac mole; præalto alveo defluit; vasta altitudine fluvius, ac navium patiens. 2. Flumen non profundum, la rivière n’est pas profonde. Vadosum. Flumen tenui fluens aqua; fluvius, qui vado nonnullis locis transitur; qui pedibus transiri, transmitti potest; haud difficili transitu flumen. Tenue flumen, nedum navium capax, aut ad comportanda, quæ necessaria sunt, opportunum. 3. Flumen rapax est, le courant est rapide. Citatum fertur flumen; violentus invehitur fluvius, et magna celeritate defluit. Undas agit magna vi et mole; rapide fluit, delabitur; cursu in mare profluit; vires suas concitat, rapido impetu decurrit. 4. Flumen in monte oritur, le fleuve prend sa source dans la montagne. Ex ipsis montis radicibus effunditur; ex monte decurrit, editur, devolvitur; præalto e monte defluit; fluvius oritur fonte ad radices montis conspicuo; visendis ad montis pedem fontibus profluit, erumpit; originem in monte habet; excurrit ex summo montis; fontes vastissimi fluminis in montis jugo sunt; mons ille flumen non uno ore emittit; flumini duobus fontibus iter aperit. 5. Flumen in mare fluit, le fleuve coule dans la mer. In mare præcipitat, mari miscetur, lapsu suo et cursu in mare profluit, infertur; multis capitibus in Oceanum influit, se exonerat, se evolvit, aquas in mare defert, mare præceps subit, in mare cadit, in mare decidit, mari excipitur, accipitur, mergitur; Oceano exsorbetur; non uno ostio in mare devolvitur. 6. Flumen agros præterfluit, la rivière coule à travers les campagnes. Propter agros fluit; agros secat, alluit; agros præfluit, subluit; agros dispescit; agros pervagatur, prælabitur, interfluit; circum ectos agros rigat; agros dividit, dirimit, distinguit, oberrat. 7. Flumen altissimas habet ripas, le fleuve a des rives très élevées. Fluvium præaltæ coercent ripæ; præruptis undique ripis clauditur, cingitur fluvius; inter præaltas utrinque ripas decurrit. 8. Flumen inundat, le fleuve déborde. Magnis commotus tempestatibus fluvius, ita magnus et vehemens factus est, nullis ut ripis coerceri posset; fluvius super ripas effusus, sine ullis cœlestibus aquis in altitudinem insolitam crevit; fluvius agros inundavit cum magna strage tectorum, pecorumque et hominum pernicie; amnis late restagnavit; amnis continuis auctus imbribus, extra ripas diffluxit, excurrit; alveum excessit; ripas se superfudit; ripis torrens aggeres subruit, armenta, tecta, arborum truncos impulit, et se super ruinas evexit atque extulit. 9. Flumen transire, passer un fleuve. Superare, trajicere, transire flumen; in adversam ripam transmittere; flumen transgredi; milites fluvium traducere. Usus: 1. Flumine secundo, en descendant le courant. Flumine adverso, en remontant le courant. Flumen gravissimas naves perferens. Propter altitudinem, rapiditatem, altitudinem fluminis hausti pene aquis. Per tortuosi fluminis sinus flexusque devolvebantur. Urbem a castris flumen dirimit, une rivière sépare la ville du camp. Flumen urbem mediam interfluit, le fleuve traverse la ville. 2. Transl. Flumen ingenii; flumen orationis.
FLŬO, is, fluxi, fluxum, ere, n. Couler. Syn. Labor, mano, excurro, defluo. Adv. Incitatius, libere, longe lateque, longius orationem, tardius numerum, æqualiter. Usus: 1. Quæ natura fluunt atque manant, ut aqua. 2. Diffluo, dilabor, s’écouler, échapper, s’évanouir. Fluit voluptas corporis. Fluunt omnia, nec diutius uno eodemque statu perdurant. Mollitia fluere. Quæ delapsa fluxerunt, severis legibus sunt vincienda. 3. Orior, sortir, émaner, venir de. Inde malum omne fluxit. Hæc ex eodem fonte fluunt. 4. Fracta quædam et fluens oratio. Cf. [Flumen].
FLUVĬĀTĬLIS, e, gen. com. De fleuve. Usus: Bestiæ aquatiles, ut fluviatiles testudines.
FLŬVĬUS, īi, m. Fleuve, rivière. Syn. Flumen, amnis, profluens. Epith. Atratus, magnus, jucundus. Usus: Fluvius sanguine fluxisse dicitur. Cf. [Flumen].
FLUXĬO, ōnis, f. Écoulement. Syn. Cursus. Usus: Fluxiones aquarum.
FLUXUS, a, um, Qui coule, liquide; fragile; éphémère. Syn. Incertus, inconstans. Usus: Res nostræ, ut in secundis fluxæ, ita in adversis bonæ.
FŎCŬLUS, i, m. Fourneau pour les sacrifices. Usus: Posito in rostris foculo.
FŎCUS, i, m. Foyer, feu. Syn. Locus, ubi ignis fovetur. Epith. Foci adyti, penetrales, patrii, privati, publici. Usus: Pro aris et focis pugnare. Ejicere aliquem domo nudum ac focis patriis, diisque penatibus, sedibus, aris exturbare. Cf. [Ignis].