GLŌRĬŎLA, æ, f. Faible gloire. Usus: Etiam hisce eum gloriolæ insignibus ornemus.
GLŌRĬOR, aris, atus sum, ari, d. Se glorifier. Syn. Prædico, gloria me et prædicatione effero. Adv. Honeste, bene, insolenter, intolerantissime de divitiis, quadammodo, recte. Phras. De sua nobilitate valde gloriatur, il tire vanité de sa noblesse. De majoribus se jactat insolentius; venditat genus suum; sublatius de se deque natalium splendore asciscendæ laudis causa prædicat, dicit, loquitur; est in hoc homine summa venditatio generis atque ostentatio. Martem ipsum sui generis conditorem fert immodicus sui æstimator, præ se ignobiles omnes et plebeios prædicat; laudat venditatque genus suum homo inepte gloriosus; jactatio generis ac venditatio confessa in hoc homine vitia sunt. Cf. [Jacto], [Ostentatio]. Usus: De divitiis, de rebus gestis insolenter gloriaris.
GLŌRĬŌSĒ, Avec gloire, glorieusement. Syn. Magnifice, elate. Usus: De seipso gloriosius prædicare.
GLŌRĬŌSUS, a, um, Glorieux, honorable; fier, présomptueux. Syn. Ostentator: clarus, amplissimi nominis. Phras. Gloriosum id ducebat, il regardait comme honorable de.... In gloria id ponebat; amplum, et ad memoriam insigne id putabat; pulcherrimum id sibi fore ratus; decus id suum arbitratus est. Usus: 1. Militem gloriosum imitaris, vous imitez le soldat fanfaron. 2. Præclarus, qui in maxima gloria est et gratia, glorieux, illustre, renommé. Mihi exilium ad reipublicæ rationes gloriosum fuit. Facta illustria et gloriosa. Magnifica et gloriosa ostentatio civitatis. Cf. [Clarus], [Gloria], [Ostentator], [Fama].
GLŪTĬNĀTOR, ōris, m. Celui qui colle. Usus: Librorum glutinatores, relieurs.
GNĀRUS, a, um, Qui sait, qui connaît. Syn. Peritus, sciens. Usus: Gnarus reipublicæ. Gnarus malorum impendentium. Gnari, prudentes locorum. Cf. [Peritus].
GNĀTUS, i, m. Fils. Syn. Filius.
GNĀVĬTER, Avec ardeur. Syn. Diligenter. Usus: Gnaviter pugnare, agere.
GNĀVUS, a, um, Ardent, habile. Syn. Strenuus, celer. Cf. [Diligens].
GRĂBĀTUS, i, m. Lit, grabat. Syn. Lectulus.