LŌRĬPES, dis, omn. gen. Qui a les jambes tortues, cagneux. Usus: Distortis pedibus in modum loripedis.
LŌRUM, i, n. Courroie, lanière. Usus: Loris aliquem cædere.
LŬBENS, entis, omn. gen. Qui agit de bon gré, volontiers; content, satisfait. Syn. Libens. Usus: Non me lubente hoc facies. Cf. [Libenter].
LŬBENTER, Volontiers. Syn. Libenter.
LŬBET, ŭit, imp. Il plaît, il convient. Syn. Libet. Cf. [Libet].
LŬBĪDO, ĭnis, f. Caprice, fantaisie, passion. Syn. Libido. Cf. [Libido].
LŪBRĬCUS, a, um, Glissant. Syn. Præceps, periculosus, in proclive labens. )( Stabilis, planus. Phras. Solum lubricum, sol glissant. Solum non recipiens vestigium; solum, quod vestigia fallat facile; cui insisti sine prolapsione haud facile potest; ubi fallente vestigio proclivis in lapsum gradus; ubi gradum firmare nemo possit. Usus: Ætas puerilis maxime lubrica est, et incerta. Natura oculos fecit lubricos et mobiles. Viæ adolescentiæ lubricæ, quibus illa insistere aut ingredi sine casu aliquo aut prolapsione vix potest.
LŬCELLUM, i, n. Petit gain, léger profit. Syn. Lucrum exiguum.
LŪCĔO, es, xi, ere, n. Luire, éclairer, briller. Syn. Splendeo. Adv. Fere, jam nihilominus. Usus: Imperii nostri splendor illis gentibus lucet. Æquitas, virtus per se ipsa lucet. Ornamenta in virtute et industria posita lucent.