LŪTĔUS, a, um, De boue, vil, méprisable. Syn. Nullius pretii aut ponderis, levis, ineptus, homulus ex luto et argilla factus. Usus: Luteum negotium est, nec dignum, in quo, etc. Homo luteus.
LŬTŬLENTUS, a, um, Couvert de boue, fangeux. Syn. Impurus, luto cœnoque oblitus, luto plenus. Usus: Lutulenta vitia. Humus lutulenta. Ut sus lutulenta in cœno volutatur.
LŬTUM, i, n. Boue, fange. Syn. Terra humore soluta et putris. Usus: O lutum! o sordes! Homulus ex luto et argilla factus.
LUX, lūcis, f. Lumière. Syn. Lumen. )( Tenebræ. Epith. Aliena, centesima, clara, communis, dulcis, forensis, illustris, insolita, larga, suavissima, supera, tenuis, varia, verissima. Phras. Lux iterum rediit serenior, la lumière est revenue plus pure. Lucem caliganti mundo reddidit dies, et spissas cœli tenebras serenitate discussit; liquidior lux apparuit. Reddita terris dies est. Usus: Communem lucem accipere. In lucem proferre. Luce privari. 2. Perspicuitas, notoriété, grand jour. Auctoris sententiæ lucem desiderant. 3. Dignitas, honor, gloire, honneur. Lucem reipublicæ afferre. In clarissima luce versari. In Asiæ luce degit. Lucem fugere. 4. Dies, jour. Luce palam in foro saltare. Ad eum ante lucem veni. 5. Vita, vie. Lucis usuram alicui eripere.
LUXŬRĬA, æ, et LUXŬRĬES, ēi, f. Exubérance; faste, luxure, débauche. Syn. Luxus, libido. Epith. Agrestis, nova et inaudita, privata, profusa, singularis, vitiosa, Phras. Turpe est luxuriæ se dedere, il est honteux de se laisser entraîner à la débauche. Turpe est luxuria diffluere, luxuria solvi, vitio ventris et corporis indulgere, molliter, luxuriose vivere, vitam mollem et confertam voluptatibus vivere, per luxum et lasciviam in Venerem effundi; fortunæ indulgentia ad lasciviam abuti, marcere luxuria, vino scortis lustrisque confectum. Cf. [Libido], [Impudicitia]. Usus: 1. In urbe luxuries creatur, e luxuria avaritia, ex avaritia erumpat audacia necesse est. Per luxuriam sua bona profundere, consumere, effundere. Luxuria cum omni ætati turpis, tum senectuti fœdissima est. 2. Inutilis sine fructu redundantia, trop grande abondance, excès. Herbarum, frondium, stili luxuries.
LUXŬRĬO, as, avi, atum, are, n. Prendre ses ébats, se livrer à des excès. Syn. Lascivio, abundo. Usus: Deposito periculorum metu luxuriaverant animi. Mersus secundis rebus luxuriaverat animus.
LUXŬRĬŌSĒ, Sans retenue, avec excès.
LUXŬRĬŌSUS, a, um, Excessif, immodéré; débauché. Syn. Intemperans. Phras. Est luxuriosus, cet homme est voluptueux. Effusus in vinum, et quæ ebrietatem sequuntur, mollitia et lascivia diffluit; pudoris profanandi nulla illi est verecundia; in castris veneris veteranus miles. Cf. [Libidinosus], [Impudicus].
LŪXŬS, ūs, m. Intempérance, faste, excès, dissolution. Syn. Intemperantia profusioque in victu et cultu corporis, cultus opulentia. Cf. [Consumo], [Nepos]. Usus: Luxu fluentem et liberalius sibi indulgentem repente calamitas oppressit.