OCCĀSĬO, ōnis, f. Action de se produire, d’arriver, inde: occasion, moment favorable. Syn. Locus, tempus, opportunitas, facultas; ansa, campus, causa, tempus oblatum. Epith. Tanta, ampla, amissa, bona, mirifica, oblata; quantæ, præclaræ. Phras. 1. Occasionem egregiam habes rem bene gerendi, vous avez une belle occasion de bien faire. Magnum theatrum tibi gloriæ panditur. Locus tibi aperitur rei strenue agendæ. Munita tibi via est ad ingentem laudem; patefactus cursus virtutis; materia crescendi per summam gloriam tibi suppeditatur. Non deest tibi materia crescendi. Ansa hoc loco tibi datur, materia præbetur, facultas offertur, præbetur, datur magnorum in Rempubl. meritorum. Nactus es egregiam opportunitatem, nactus es hac re aditum ad præclara in omnes merita. Locus hic est de Republ. optime merendi. 2. Occasionem ne negligas, ne négligez pas l’occasion, le moment favorable. Quem ad maxima quæque nactus es aditum, quam rei gerendæ facultatem habes, ne amitte. Loco ne desis et tempori. Quid dubitas uti hac temporis opportunitate? Tempus rei bene gerendæ ne prætermittas. Offerentibus se rebus, e manibus ne omittas, dimittas, quæ mox repeti non possunt. Ne pereat tibi hæc occasio; ne e manibus elapsa effluat, abeat, prætereat, fugiat, evolet, vide. 3. Utere occasione oblata, saisissez l’occasion qui vous est offerte. Oblata oppurtunitate, facultate, occasione utere. Occasionem, quæ se offert, non omittes, non amittes. Complectere, quam nactus es, occasionem; arripe, quam oblatam tenes, temporis opportunitatem; tene hanc horam, urge opportunitatem. Quin tu urges istam occasionem et facultatem? Noli, quod ultro offertur, fastidire. Hoc aditu januaque patefacta, noli tempus amittere; occasionem, quam casus aperuit, e manibus dimittere; facultates, quæ tibi multæ dantur, temporisque opportunitates corrumpere. Oblata facultate ne tibi ipse desis. 4. Nullam occasionem omittam tibi gratificandi, je ne laisserai passer aucune occasion de vous être agréable. Nullum locum prætermittam, relinquam tuis commodis serviendi; nullo loco tibi deero; inter meas tot curas, etiam de te cogitandi locus erit. 5. Si occasio erit, si l’occasion se présente. Ubi res et causa postulabit; ubi res feret; si occasio se offeret; ubi commodum erit; si occasio tulerit. 6. (Tua bona occasione, Vulg.), à votre occasion. Oblata facultate; quod commodo tuo fiat, fieri possit. 7. Ex occasione rei, à l’occasion. Pro re nata; e re nata. Usus: Teneo, quam captavi, occasionem. Ea res illi occasionem maxime laudis dedit, peperit, obtulit. Habeo, nactus sum occasionem ad agendum aliquid. Occasionem omittere, amittere. Occasione privari. In occasionem imminere. Si occasio tulerit. Cf. [Opportunus], [Materia], [Facultas].
OCCĀSŬS, ūs, m. Chute, coucher (des astres); ruine, fin, mort. Syn. Obitus, interitus. Usus: Sol ab ortu ad occasum commeans. Senectus est quasi occasus vitæ. Reipublicæ interitus et occasus imminet, le déclin et la ruine de l’état.
OCCĀTĬO, ōnis, f. Hersage.
OCCĬDENS, entis, omn. gen. Se couchant, étant sur son déclin. Syn. Occasus. )( Oriens. Usus: In orientis aut occidentis solis partibus.
1. OCCĪDO, is, cīdi, cīsum, ere, a. Abattre; tuer, massacrer; détruire. Syn. Interficio, interimo, cædo, neco, macto, jugulo, trucido, perimo, vitam eripio, de medio tollo, luce communi privo, vitam aufero, necem affero, mortem affero, vita privo; morte mulcto, afficio; vitam adimo, vita expello, vitam violo, exhaurio; victimam per me ad inferos mitto; alieno me sanguine respergo. Cf. [Interficio]. Adv. Vulgo, nefario, palam. Phras. 1. Multi occisi sunt, bien des gens furent tués. Multi homines morte deleti, e numero vivorum exturbati sunt; atrox facta, commissa, edita, perpetrata mortalium multorum cædes est; multorum civium sanguine cruentatæ manus; multorum sanguine aspersæ sunt; arma multorum cæde imbuta sunt; multi gladio icti, obtruncati cecidere; barbara militum crudelitas vix multorum sanguine est expleta. Multi ferro consumpti sunt; multum civilis sanguinis fusum est. Militum manus multorum sanguine rubuere. Multis oblata, illata mors est; multi ad mortem missi, deducti sunt. 2. Occidendum se præbuit, il se laissa mettre à mort sans résistance. Jugulum hosti, inimico dedit; hauriendum sanguinem præbuit; ferro jugulum præbuit, cervicem gladio subjecit; in suam ipse perniciem incurrit. 3. (Sese ipse occidit, Vulg.), il se donna lui-même la mort, se suicida. Rectius: Mortem sibi conscivit; in gladium incubuit; manus sibi attulit, intulit; vitæ usuram sibi eripuit; fati diem manu ipse sua occupavit; liberum mortis arbitrium occupavit; vitam sibi ipse voluntaria morte abrupit; latus gladio hausit mortisque diem antevertit. Usus: Hostium copias occidione occidit.
2. OCCĬDO, is, cīdi, cāsum, ere, n. Tomber en avant; se coucher (des astres); mourir, périr, disparaître; être perdu, ruiné. Usus: Vitæ occidenti opem ferre. In nihilum occidere. Nondum omnium dierum sol occidit. Memoria occidit. Cf. [Pereo].
OCCĪDĬO, ōnis, f. Carnage, massacre. Usus: Occidione occidere, ad internecionem delere, tuer jusqu’au dernier, faire un massacre général. Occidione occumbere, périr, être massacré jusqu’au dernier.
OCCĬNO, is, nŭi, ere, n. Chanter. Usus: Si avis occinuerit, si, par ses chants, un oiseau a donné un mauvais présage.
OCCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. et n. Commencer, entreprendre. Syn. Incipio. Cf. [Incipio].
OCCĪSĬO, ōnis, f. Meurtre, carnage, assassinat. Syn. Cædes, occidio. Usus: Tu vim negabis esse factam, cum cædes et occisio facta sit? Cf. [Cædes].