1. OPPŎSĬTŬS, ūs, m. Action de se mettre devant. Usus: Non modo excubias sed oppositus nostrorum corporum tibi pollicemur, nous promettons non-seulement de veiller et de faire bonne garde, mais encore de te faire un rempart de nos corps.
2. OPPŎSĬTUS, a, um, Opposé, mis en face, placé devant, situé vis-à-vis. Syn. Diversus, adversus, aversus, contrarius, e regione situs. Usus: Propugnaculum hostibus oppositum et objectum. Moles oppositæ fluctibus, digues opposées aux flots. In opposito, aversa urbis parte. Cf. [Contrarius].
OPPRESSĬO, ōnis, f. Oppression, violence, occupation violente. Syn. Obsessio, oppugnatio. Epith. Tetra, detestabilis. Usus: Oppressio curiæ, legum, libertatis.
OPPRESSOR, ōris, m. Oppresseur, destructeur. Usus: Vindex et oppressor conjurationis.
OPPRĬMO, is, pressi, pressum, ere, a. Presser, accabler, étouffer, cacher. Syn. Obruo, pondere affligo, subigo, servitute oppressum teneo. Adv. Maxime, misere, improviso, studiosius, funditus, indignissime, plane, iampridem. Usus: Onere, dolore opprimi. Circumveniri te dicis et opprimi. Hostes imparatos opprimere. Sopitos lux oppressit, le soleil les surprit encore endormis. Proficiscentem nox oppressit. Contumeliis opertus et oppressus. Captus, obrutus, oppressus malis. Cf. [Affligo].
OPPRŎBRĬUM, ĭi, n. Opprobre, honte, déshonneur, infamie. Syn. Dedecus, ignominia. Cf. [Ignominia].
OPPUGNĀTĬO, ōnis, f. Attaque, siége, assaut. )( Defensio. Epith. Publica. Usus: Oppugnationem inferre, sustinere, donner, soutenir un assaut.
OPPUGNĀTOR, ōris, Celui qui attaque, donne l’assaut, assiége. Syn. Qui fert arma contra. )( Defensor. Usus: Patriæ, salutis meæ oppugnator. Cf. [Adversarius].
OPPUGNO, as, avi, atum, are, a. Combattre, attaquer, donner l’assaut, assiéger. Syn. Impugno, arma contra fero; oppugnationem infero. Phras. Urbem oppugnavit, il assiégea la ville. Admovit urbi exercitum; castra ad urbem posuit; urbem exercitu circumdedit; circa muros hæsit; vineas et aggeres muro injunxit; muros tormentis quassatos, omni instrumenti bellici apparatu labefactavit; cuniculis aliisque operibus oppugnavit. Cf. [Obsideo]. Usus: Oppugnare urbem et labefactare. Clandestinis insidiis, cuniculis caput alicujus oppugnare. Cf. [Adversarius], [Inimicus], [Hostis], [Murus].