ANNŌSUS, a, um, Vieux. Usus: Annosa arbor. Cf. [Senex].
ANNŎTO, as, avi, atum, are, a. Annoter, prendre note de. Syn. Noto, observo. Phras. Rei gestæ series annotanda est, il faut consigner ces actions dans les annales. Monumentis mandanda, commendanda, consecranda, celebranda; res ea in tabulas, in album est referenda; prodenda, committenda litteris; scripto relinquenda; memoriæ prodenda. Rei gestæ memoria posteris est prodenda. Usus: Et meminisse et annotare oportet Cf. [Noto], [Consigno].
ANNŬLĀRĬUS, ii, m. Fabricant d’anneaux. Syn. Opifex annulorum.
ANNŬLĀTUS, a, um, Qui porte un anneau. * Syn. Annulis ornatus. Usus: Incedunt cum annulatis auribus.
ANNŬLUS, i, m. Anneau. Epith. Aureus. Usus: Annulo in cera sigillum imprimere.
ANNŪMĔRO, as, avi, atum, are, a. Compter, évaluer; mettre au nombre de. Syn. In aliquorum numero pono, in eundem numerum refero, adscribo, adscisco, coopto, recipio. Usus: 1. His libris annumerandi sunt illi de Republica, à tous ses ouvrages, il faut ajouter ses livres sur la République. In horum numerum librorum et isti veniunt; de horum numero; in horum numero librorum et illi sunt de Republica, in horum numero librorum et illi habendi, reponendi, collocandi de Republica. 2. Numerare simpliciter, compter. Pecuniam alicui annumerare. Difficile fit omnes de finibus sententias annumerare. Cf. [Adnumero].
ANNUNTĬO, as, avi, a tum, are, a. Annoncer; faire savoir. Syn. Nuntio, denuntio. Usus: Ei salutem a me annuntiabitis.
ANNŬO, is, ui, nutum, ere, n. et a. Donner son assentiment, affirmer. Syn. Nutu capitis assentio. Usus: Id ille toto capite annuit. Si annuerit, salvus sum.
ANNUS, i, m. An, année. Syn. Tempus, spatium annuinum. Epith. Absolutus perfectusque, egregius, exiens, fatalis, funestus, gravissimus, et pestilentissimus, integer, intolerabilis, judicialis, lenior, magnus, memorabilis, perfectissimus atque ornatissimus, pestifer, plenus, posterior, postremus, proximus, recentissimus, salubris, salutaris, similis, superior, totus, tranquillus aut certe munitissimus, uberrimus quæstuosissimusque, vertens. Phras. 1. Anni principio, au commencement de l’année. Anno ineunte; se aperiente, anni initio, exordio, ingressu. 2. Sub finem anni, vers la fin de l’année. Anno exeunte, vertente, circumacto, transacto. Dum annus se circumagit, dum annus in exitu est. Cum jam anni pars major processisset; cum extremum iam anni esset. Cum anni tempus circumactum esset. 3. Anni duo abierunt, deux années se sont écoulées. Anni duo intercessere, interfluxere. Biennium jam factum erat, postquam etc. Tertius est hic annus, ex quo etc. 4. Annum agit tertium, il est âgé de trois ans. Tres habet annos. Quadrimo minor est. Major est annis duobus. Annorum est trium. Nondum tertium egressus est ætatis annum. Annum agit tertium. Annos natus est, complevit tres. Trimulus est puer. Ætas universa ad tertium processit annum. Ætas est illi trium annorum. Hinc annus est illi tertius. Annum decurrit tertium. Annum tertium nondum explevit, excedit. Ad annum vitæ pervenit tertium. Usus: Homeri et Virgilii ætates non annis, sed seculis sunt disjunctæ. Annus integer, solidus, qui cursu solis, solstitiali orbe circumagitur. Annus abhinc alter abiit, exiit, præteriit. Anno Domini, l’an du Seigneur, l’an de grâce. Anno post Christum natum; Christi nati. Anno a salute humana hominum generi, restituta, data, recuperata. Anno a partu virginis; a partu virgineo; a puerpera virgine; a partu Matris semper virginis. Anno partus virginei; salutis per Christum restitutæ, reparatæ, recuperatæ salutis humanæ.
ANNŬUS, a, um, Annuel. Syn. Quod unius anni spatio continetur. Usus: Cursus annuus finitur ad rationem solis. Annuum tempus prope emeritum habes.