Tullia.
O Hymen, o Hymenæe! Hymen ades, o Hymenæe!
Ecce Lampridium. Quid vero solus, Lampridi? Quid de sodali actum?
Lampridius. Apud Mendozam, urbi præfectum, virum bonum et comem cœnavimus. Detinet Rangonium multa super ejus rebus, parentibus et affinibus rogitans, et seria, ut est ingeniosæ urbanitatis, ridiculis miscens. Ipse secessi amoris æstu, qui me, dum de vobis cogito, cepit, in rabiem versus: quam Octavia curet, si me velit sanum et suum. Quid taces, Octavia?
Octavia. Pudore, Tullia mea, sepulta mihi mens audaciam adimit, verba negat.
Lampridius. Osculum etiam negas? Me miserum!
Tullia. Agedum, Octavia, quid refugis? Lectus hic vix nos quatuor, cum venerit Rangonius, stipatos [pg 158] capiet: nulli præterea locus, ne quidem pudori. Projice hanc a te amentiam, fatua.
Octavia. Quid me, fatua tu, dejectis operimentis nudam aperis Lampridii oculis?
Lampridius. Quam venusta, quam tenera membra!
Tullia. Volo, Octavia, te putes me esse alteram. Rumpitur Lampridius; num te miserebit miselli?