Rangonius. O te pulchram! O divinam, si tam es indulgens, et mitis, quam pulchra!
Tullia. Quo fugis? Non sapis, Octavia. Age vero, Rangoni, siste fugitivam fixo stipite. Agedum!
Lampridius. Quid sibi vult hæc rixa? unde hæc altercatio?
Octavia. Misereat te mei, Lampridi!
Lampridius. Scilicet! Te negas summo gaudio, et miserear tibi? Quid hic misericordiæ locus?
Octavia. Vides ut me male habent et hæc, tua Tullia, et hic, nescio quis, sodalis tuus. Sed me infelicem!
Tullia. Bene se res habet. Nunc excute illud, Octavia, illud pondus quod intra viscera tua furit. Sed abscede, Lampridi.
Lampridius. Cur vero hoc pasci oculos et mentem voluptatis spectaculo invides?
Octavia. Ah! ah! ah! ut sævus es!... Nunc vero, nunc quod voles, et ut voles, nunc faciam, Rangoni. Omni, omni cupiditati tuæ parebo, omni. Sustine tantisper, ut aptiori me situ voluptati tuæ accommodem.
Tullia. Quippe dum insanis intemperans, alterum e thori sponda femur projeceras.