Octavia. Importunum te, Lampridi! Deficio, deficio iterum. Sed me, Rangoni, enecas languentem, quod langues. Tam cito abis?
Tullia. Tam cito? Quæ tua est amentia? Per Venerem! Huic vix Jovis conferri congressus queat, quo Herculem in Alcmena genuit. Sed ecce ut rigidus, ut igneus, ut superbus Lampridio micat nervus! Excipe.
Lampridius. Si hunc igneum et rigidum rimæ igneæ huic...
Tullia. Et concussu hoc rapido perfecisti orationem.
Octavia. At vero, Lampridi, fave, fave.
Lampridius. Fave etiam tu, Octavia; fave, Tullia.
Tullia. Quid vis utramque facere?
Lampridius. Volo, dum papillas Octaviæ pertracto, molli ipsa et spissa nates vibret motitatione. Tua interim, Tullia, lubrico mihi scrotum et testiculos frictu sollicitet læva illa pruriginosa ad plenum gaudium.
Tullia. Sustine partes tuas, inepte. Fungemur utraque nostris præclarissime.
Octavia. Dire me exagitas, Lampridi. Sed impune non feres. Concussibus his respondebunt succussus mei acriores. En, en, en. Placeo?