Οἳ μὲν ἄρ᾽ ἐθρήνεον, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.
Τῇσιν δ᾽ Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἦρχε γόοιο,
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κάρη μετὰ χερσὶν ἔχουσα·
Ἆνερ, ἀπ᾽ αἰῶνος νέος ὤλεο, καδδέ με χήρην
Λείπεις ἐν μεγάροισι· πάϊς δ᾽ἔτι νήπιος αὔτως,
Ὃν τέκομεν σύ τ᾽ἐγώ τε δυσάμμοροι…
Il s'arrête, jetant sur Chrysis un regard attendri et surpris:
«Toi? lui dit-il. C'est toi qui me montres ceci?
—Ah! tu n'as pas tout vu. Suis-moi. Suis-moi vite!»
Ils ouvrent une autre porte.