Nobiliores quique proceres [119] a Rege ad Robertum deficientes, bella quique per patrias suas movent: inde Odo Baiocens. & Dunelm. Episcopus, & alii exhæredati, abjurant Angliam. Vid. Hunt.
[Note 119: ] [ (retour) ] Hunting. pag. 372.
| Normannis quibus in bello [120] inter Guilielmum Rufum & Robertum Comitem Normanniæ, terræ ademptæ erant in Anglia, ob fidelitatem Roberto præstitam, pacta jam pace restituuntur. Ad hæc etiam constituerunt inter se, ut si Comes absque filio legali in matrimonio genito moreretur, hæres ejus esset Rex; modoque per omnia simili, si Regi contigisset mori, hæres illius fieret Comes. Hanc conventionem 12 ex parte Regis, & 12 ex parte Comitis, Barones juramento firmarunt. | Terræ ob infidelitatem ademptæ restituuntur. Regni successio Roberto pangitur. |
[Note 120: ] [ (retour) ] Fl. Wig. an. 1091. Hoved. 4º 1090. inceptum, sed finitum an. 1091.
Anglia dissidentibus Papis neutri paruit.Dissidentibus de Papatu Urbano II. [121] & Clemente III. res (ut de aliis mundi partibus sileamus) per plures annos Ecclesiam Angliæ in tantum occupavit, ut ex quo Gregorius (qui & Hildebrandus) defunctus fuit (id est an. 1085.) nulli, loco Papæ, usque ad hoc tempus subdi vel obedire voluerit, licet Urbanum pro Vicario B. Petri Italia Galliaque jam receperat. Et dum apud Gallos vixit Anselmus Beccensis Abbas, Archiepiscopus Cantuar. [122] prohibetur a Rege ne huic in Anglia obediret, donec a Rege admitteretur juxta 1 Guilielmi I. V.
[Note 121: ] [ (retour) ] Iidem ex Eadm. pag. 25.
[Note 122: ] [ (retour) ] Eadm. pag. 26.
Leges ad votum populi permittuntur.
Exactiones injustæ tolluntur.
Venationes conceduntur. Fidelitas.Conjuratis cum Odone Baiocensi Episcopo [123] præcipua magnatum parte, ut Guilielmum ejicerent, & Robertum fratrem ejus primogenitum in solio collocarent; Guiliemus Rex fecit congregari Anglos, & ostendit eis traditionem Normannorum, & rogavit ut sibi auxilio essent eo tenore, ut si in hac necessitate sibi fideles existerent, meliorem legem [124] quam vellent eligere, eis concederet, & omne injustum scottum (i. e. tributa & exactiones) interdixit; & concessit omnibus silvas suas, & venationes: sed quicquid promisit parvo tempore custodivit. Angli tunc fideliter eum jurabant.
[Note 123: ] [ (retour) ] Fl. Wig. Mat. Par. 1088. Hoved. an 1088, pag. 461.
[Note 124: ] [ (retour) ] Les Loix d'Edouard n'étoient donc plus l'unique Loi.