[538]. «Plures etiam in confinibus montis a daemonibus, qui tunc diversa corpora sumentes in aera terribilia mendacia praedicabant, arrepti sunt». Historiae, l. VIII, cap. 2, ap. Muratori, Scriptores, t. X, col. 1079. Anche in monti non vulcanici, del resto, si misero ad abitare i diavoli. Veggasi, per esempio, ciò che del monte Cavagum, o Convagum, nel cui interno era un palazzo popolato di demonii, dice Gervasio, Otia, decis. III, pp. 982-3.

[539]. A questo proposito dice il Bembo nel suo dialogo De Aetna: «Hic amoenissima loca circumquaque, hic fluvii personantes, hic obstrepentes rivi, hic gelidissimae fontium perennitates, hic prata in floribus semper et omni verna die, ut facile quilibet puellam Proserpinam hinc fuisse raptam putet, hic arborum multijugae species, et ad umbram crescentium, et ad foecunditatem; in qua etiam tantum excellunt caeteras omnes arbores, ut mihi quidem magis huic loco convenire videantur ea, quae de Alcinoi hortis finxit Homerus quam ipsi Feaciae».

[540]. Molte notizie circa il fatto reca l'Usserius, Britannicarum ecclesiarum antiquitates, seconda edizione, Londra, 1687, pp. 61 sgg.

[541]. Ap. Leyser, Historia poetarum et poematum medii aevii, Halae Magdeb., 1721, p. 459.

[542]. Lohengrin, ein altteutsches Gedicht ecc., Eidelberga, 1813, p. 179:

hoch eia gebirge lit

In indern Yndia, daz ist niht wit,

Den gral mit all den helden ez besleuzzet,

Die Artus praht mit im dar.

Non ho potuto riscontrare l'edizione critica e più recente del Rueckert, Quedlimburgo e Lipsia, 1858.