APPENDICE II. DI ALCUN RIMESSITICCIO ITALIANO DI LEGGENDA BRETTONE.

Galvano Fiamma (prima metà del sec. XIV) inserisce nel suo Opusculum de rebus gestis Azonis Vicecomitis il seguente racconto[604]:

«Anno supradicto scilicet in MCCCXXXIX, stantibus supradictis concurrentiis Johannes Brusatus de Brixia factus est Potestas Mediolanensis, et coepit regere die penultimo Madii........ Eodem anno sub castro Seprii in Monasterio de Torbeth flante quodam vento terribili, quaedam magna arbor divinitus est evulsa radicitus, subque inventa fuit sepultura ex marmore multae pulchritudinis: in hoc sepulcro jacebat Rex Galdanus de Turbet Rex Longobardorum; in cujus capite erat corona ex auro in qua erant tres lapides pretiosi, scilicet Carbunculus pretii mille florenorum, et unus adamans pretii II. millium florenorum, et unus achates pretii D. florenorum. In manu sinistra habebat unum pomum aureum, a latere erat unus ensis habens dentem in acie satis magnum, qui fuerat Tristantis de Lyonos, cum quo interfecerat Lamorath Durlanth. Unde in pomo ensis sic erat scriptum: Cel est l'espée de Meser Tristant, un il ocist l'Amoroyt de Yrlant. In manu sinistra habeat scripturam continentem hos Versiculos:

«Zesu. Saldi de Turbigez

Roy de Lombars incoronez

Soles altres Barons aprexiés

Zo che vos véez emportés

Per Deo vos pri no me robez».

Questo strano racconto è riferito parola per parola nel Flos florum, cronaca del secolo XIV, attribuita, ma senza prove, ad Ambrogio Bossi[605]. Alcune lievi differenze si hanno nei luoghi in francese e vogliono essere notate. L'iscrizione del pomo della spada è data nel Flos Florum così (cod. Braidense A. G. IX, 35, f. 211, t.):

Cil est le spee de miser tristant