Pacuvio, ap. Cic. Tuscul., v. 37.

[298]

Haud docti dictis certantes, sed male dictis
Miscent inter se se inimicitias agitantes.

Ennio.

[299] Orazio per lodare l’antico Romano (Ep. ii, 1. 105) canta:

Romæ dulce diu fuit

Cautos nominibus certis expendere nummos,
Majores audire, minori dicere per quæ
Crescere res posset.

[300] Luxum si quod est, hac cantione sanum fiet. Harundinem prende.... incipe cantare in malo: S. F. motas væta daries dardaries astutaries, die una paries usque dum coeant...; vel hoc modo: Huat hanat huat ista pista sista domiabo domnaustra et luxato..; vel hoc modo: Huat huat huat ista sis tar sis ardanuabon domnaustra (S. F. vuol dire Sanctos fracta). De re rustica, cap. 160.

[301] Θαυμαστὸν ἄνδρα καὶ θεῖον εἰπεῖν ἐτόλμησε πρὸς δόξαν, ὃς ἀπολείπει πλέον ἐν τοῖς λόγοις ὅ ρποσέθηκεν οὖ παρέλαϐεν. Plutarco, cap. 21.

[302] De oratore, n. 17. In Plutarco la vita di Catone rappresenta il confine tra l’antico vivere italiano e il nuovo alla forestiera. Ai prudenti non isfugga che sorta di virtù siano quelle che si raccomandano ai giovanetti colla lettura di Plutarco.