[125]. Radevico trova orrenda iniquità, non quella del Tedesco che esponeva gli ostaggi, ma quella de’ nostri che li colpivano: Seditiosi, quod etiam Barbaris incognitum et dictu quidem horrendum, auditu vero incredibile, non minus crebris ictibus turres impellebant, neque eos sanguinis et naturalis vinculi communio, neque ætatis movebat miseratio. Sicque aliquot ex pueris, lapidibus icti, miserabiliter interierunt; alii, miserabilius adhuc vivi superstites, crudelissimam necem, et diræ calamitatis horrorem penduli expectabant: oh facinus!

[126]. Propter destructionem Mediolani, omnes dederunt imperatori præsto copiosam et immensam pecuniam. Sire Raul, pag. 1187.

[127]. Tra i fautori del Barbarossa era Algiso abate del monastero di Clivate, fondato da Desiderio re. Nel 1162 Papie post destructionem Mediolani, Federico gli dava un ampio privilegio, che comincia: Cum ad promovendum imperii honorem et ad debellandos hostes Imperii, præcipue Mediolanenses, Italiam cum exercitu intraverimus, inter multos quidem fideles, qui nobis in laboribus nostris fideliter adstiterunt, invenimus venerabilem Algisum, Clivatensis ecclesiæ abbatem, quem devotissimum nobis ac fidelissimum certis argumentis experti sumus. Multis enim retrorsum abeuntibus, prædictus abbas fuit vir fidelis, et constans nobis firmiter adhesit, et immobilis nobiscum perseveravit etc. Credo che ivi sia per la prima volta nominata la Brianza.

Le vittorie di Federico furono celebrate da un poeta popolare innominato, da cui scegliamo poche strofe:

Salve mundi domine, Cæsar noster ave,

Cujus bonis omnibus jugum est suave;

Quisquis contra calcitrat, putans illud grave,

Obstinati cordis est, cervicis prave.

Princeps terre principum, Cesar Friderice,

Cujus tuba titubant arces inimice,