Quæ tellus sit lenta gelu, quæ putris ab æstu;
Ventus in Italiam qui bene vela ferat.
Properzio, iv. 3.
270. Varrone, De re rustica, lib. I. c. 2.271. Plinio, Nat. hist., III. 3. 14.272. Invece di fare questa superficie = a ⁄ 4 √3 (se si chiami a il lato), Columella la suppose = 13 a ⁄ 30; il che dà √3 = 26 ⁄ 15, ossia √675 = 26. Vedi lib. V. c. 2.273. Plinio, Epist. IX. 61.274. Che scriveva a suo figlio, jurarunt inter se Barbaros necare omnes medicina. Et hoc ipsum mercede faciunt, ut fides iis sit, et facile disperdant. Nos quoque dictitant Barbaros, et spurcius nos quam alios Opicos appellatione fœdant. Interdixi de medicis. Ap. Plinio, XXIX. 1.275. Bianconi, Lettere Celsiane, 1779. Brillanti e false.276. Inscribas chartæ quod dicitur Abracadabra
Sæpius; et subter repetas, sed detrahe summæ;
Et magis atque magis desint elementa figuræ
Singula quæ semper rapias et cætera figes,
Donec in angustum redigatur litera conum.
His lino nexis collum redimire memento.
277. PLINIO, Nat. hist., XXVI. 1; XXIX. 1. — A Vicenza una iscrizione ricorda un oculista: Q. CLODIVS o. LIBERTVS NIGER MEDICVS OCVLARIVS SIBI ET Q. CLODIO Q. L. SALVIO PATRONO.278. Est eloquentia una quædam de summis virtutibus. Cicerone, De oratore.279. Jucunda senibus, dulcis secretorum comes. Quintiliano, Instit. orat. lib. i. 4. Egli raccomanda assai la grammatica, la quale insegna il modo di scrivere e parlare corretto, secondo la ragione, l' antichità, l' autorità e l' uso. Da lui attingiamo queste particolarità sull'educazione, e dal dialogo De corrupta eloquentia, attribuito da chi a Quintiliano, da chi a Tacito, da nessuno con bastanti ragioni. L'unico riscontro forse che militi per quest'ultimo, è un certo fare a lui proprio, per esempio quel vezzo di sinonimia nova et recentia jura, vetera et antiqua nomina, incensus ac flagrans animus, ecc. ricorre in esso dialogo, ove troviamo memoria ac recordatione, veteres ac senes, vetera ac antiqua, nova et recentia, conjungere et copulare; ma è piuttosto moda del tempo che dell'autore.280. Quintiliano ( Instit. orat., XII ) dice: Si ipsa vox fuerit surda, rudis, immanis, rigida, vana, præpinguis, aut tenuis, inanis, acerba, pusilla, mollis, effeminata... Ornata est pronuntiatio, cui suffragatur vox facilis, magna, beata, flexibilis, firma, dulcis, durabilis, clara, pura, secans, aerea, et auribus sedens.281. Et nos ergo manum ferulæ subduximus, et nos