dum ruit, elysias compulit ire domos.
Alberae fuerat nomen mihi, lector amice:
ne pigeat tumulo collachrymare meo.
E Naldo Naidi (Cod. Laurent. XXXV, XXXIV), che viva l'afiligge con ismaniosi elegiaci (c. 4-6, 7-9, 11, 18-20), nè può saperla andata in campagna a bagnarsi senza restarne in timore, che, mentre le faranno corteggio le ninfe aquatiche, non le abbiano a dar noia quelli sguaiati de' Satiri silvestri, canta egli pure l'
Eulogium in Albam morientem
Vos igitur mortis causas praebetis acerbae;
estis et exitio, rura, molesta gravi.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Nam dum rura colit, prima est abrepta iuventa,
dum ruit in tenerum trabs inimica caput.