Saru
(stringendole la mano) — Vossia benedica.... (esce, tenendo il braccio attorno alla vita di Anna, che lo accompagna fino alla porta di uscita, di là).
SCENA III.
Anna e la zia Rachela
Anna
(torna, poco dopo, asciugandosi gli occhi).
Rachela
(che si è data, frattanto, a rassettare la stanza) — Ah, ah!... Nuvità!.... Me' niputi ca chianci! Ammatula predicu, tu non canci mai, figghia!.... 'U sacciu pirchì chianci!.... Pirchì ti persuadi ca to' maritu nesci tantu tempu prima di partiri 'u trenu, pirchì ha' a jri a salutari a chidda!.... E tu, 'nveci di chianciri, pirchì non ci dicevi: — aspetta, maritu miu, ca t'accompagnu! — e ci rumpevi l'ova 'nt' 'o panaru!.... Chi pinseri avevi?... Pp' 'u picciriddu non c'era iu?.... M'arriordu 'a sant'armuzza di to' ziu, quannu aveva ppi testa quarche pinseri stortu....
Anna
(piangendo di tenerezza) — Ca quali, zia, no!....
Rachela