Neren’qu’ in larar sa rosa t’habitat,
Su qui ti dat resaltu, et pius valore
Est sa virtude qui ti nobilitat,
Virtute bella in anima costante
Ti faghet praetiosa que diamante.
Su qu’est in te de plus surprendente
Est qui de sas grandezas posta in mesu,
Ti conservas que turtura innozente,
Qui de ogni bruttura bolat attesu,
Ses bella, ses modesta, ses comente,